برازنده‌ای است که حالا داستان آن مسئله نذر ذبحش و این حرفها بماند . عبدالله جوان ، جوانی بود که در همه مکه می‌درخشید . جوانی بود بسیار زیبا ، بسیار رشید ، بسیار مؤدب ، بسیار معقول که دختران مکه آرزوی همسری او را داشتند . او با مخدره آمنه دختر وهب که از فامیل نزدیک آنها به شمار می‌آید ، ازدواج می‌کند . در حدود چهل روز بیشتر از زفافش نمی‌گذرد که به‌ عزم مسافرت به شام و سوریه از مکه خارج می‌شود و ظاهرا سفر ، سفر بازرگانی بوده است . در برگشتن می‌آید به مدینه که خویشاوندان مادر او در آنجا بودند ، و در مدینه وفات می‌کند . عبدالله در وقتی وفات می‌کند که‌ پیغمبر اکرم هنوز در رحم مادر است . محمد ( ص ) یتیم به دنیا می‌آید یعنی پدر از سرش رفته است . به رسم آنوقت عرب ، برای تربیت کودک‌ لازم می‌دانستند که بچه را به مرضعه بدهند تا به بادیه ببرد و در آنجا به‌ او شیر بدهد . حلیمه سعدیه ( حلیمه ، زنی از قبیله بنی سعد ) از بادیه‌ می‌آید به مدینه که آن هم داستان مفصلی دارد . این طفل نصیب او می‌شود که‌ خود حلیمه و شوهرش داستانها نقل می‌کنند که از روزی که این کودک پا به‌ خانه ما گذاشت ، گویی برکت ، از زمین و آسمان بر خانه ما می‌بارید . این‌ کودک تا سن چهار سالگی دور از مادر و دور از جد و خویشاوندان و دور از شهر مکه ، در بادیه در میان بادیه نشینان ، پیش دایه زندگی می‌کند . در سن چهار سالگی او را از دایه می‌گیرند . مادر مهربان ، این بچه را در دامن‌ خود می‌گیرد . شما حالا آمنه را در نظر بگیرید ، زنی که شوهری محبوب و به‌ اصطلاح شوهر ایده‌آلی داشته است به نام عبدالله که آن شبی که با او ازدواج‌ می‌کند به همه دختران مکه افتخار می‌کند که این افتخار بزرگ نصیب‌