سیری در سیره نبوی - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥

به تعبیر قرآن حیات تازه‌ای به روح می‌دهد [١] ، یعنی با ارائه یک‌ سلسله هدفهای عالی و انسانی و مافوق طبیعی خواسته‌های نوی به وجود می‌آورد و بالتبع احساسات رقیق و عواطف لطیف خلق می‌کند و بالاخره جهان درون‌ انسان را دگرگون ساخته و بسی وسعت می‌بخشد ، و از طرف دیگر تمایلات و غرائز طبیعی را تعدیل و مهار می‌نماید .
در مقابل قدرت علمی و فنی بشر ، هیچ دژ تسخیر ناپذیری وجود ندارد جز یکی ، آن دژ روح و نفس آدمی است . کوه و صحرا و دریا و فضا و زمین و آسمان همه در قلمرو قدرت علمی و فنی بشر است . تنها مرکزی که از این‌ قلمرو خارج است نزدیکترین آنها به آدمی است . مطیع کردن و مسخر ساختن‌ این دژ ، به قول مولوی : " کار عقل و هوش نیست ، شیر باطن سخره خرگوش‌ نیست " .
و از قضا خطرناکترین دشمنان آسایش و آرامش ، امنیت و عدالت ، آزادی‌ و مساوات ، و بالاخره خوشبختی و سعادت بشر در همین دژ پنهان شده و کمین‌ کرده است . « اعدی عدوک نفسک التی بین جنبیک » [٢] .
بشر امروز پس از این همه موفقیتهای علمی ، دردمندانه می‌نالد ، از چه‌ می‌نالد ؟ کسری‌ها و کمبودهایش در کدام ناحیه است ؟ آیا جز در ناحیه خلق‌ و خوی و " آدمیت " است ؟ بشر امروز از نظر علمی و فکری پا به جائی‌ نهاده که آهنگ سفر افلاک کرده و سقراط ها و افلاطونها باید افتخار شاگردیش را بپذیرند ، اما از نظر

. سورش الانفال ، آیه . ٢٤[٢] حدیث نبوی : [ بزرگترین دشمنان تو همان نفس توست که میان دو پهلوی توست ] .