سنی روایت کرده‌اند و در کافی و تحف العقول و کتابهای دیگر هست ، پیغمبر اکرم فرمود : « نضر الله عبدا سمع مقالتی فوعاها و بلغها من لم یسمعها » خدای خرم سازد چهره آن بنده‌ای را که سخن مرا بشنود و ضبط کند و برساند به کسانی که آنها از من نشنیده‌اند .
بعد این جمله را اضافه فرمود : « فرب حامل فقه غیر فقیه و رب حامل فقه الی من هو افقه منه » [١] .
این جمله خیلی نکته در آن هست ، یعنی اشاره‌ای است به آینده . " فقه‌ " یعنی فهم عمیق ، ولی در اینجا مقصود جمله‌ای است که عمق داشته باشد .
" فقه " با " فهم " فرقش این است که " فهم " مطلق فهمیدن است و " فقه " فهم عمیق را می‌گویند . وقتی که فقه به کلام اطلاق بشود یعنی سخنی‌ که عمق زیاد دارد . فرمود : بسا مردمی که حامل یک سخن عمیقند ولی خودشان‌ عمیق نیستند . جمله را همیشه نقل می‌کند ولی خودش نمی‌تواند به عمق آن پی‌ ببرد . باز فرمود : بسا مردمی که جمله‌ای را ، فقهی را حمل می‌کنند یعنی‌ جمله‌ای را که از من شنیده‌اند ح فظ دارند ، فقیه هم هستند ولی نقل می‌کند برای کسی که از خود او فقیه‌تر است یعنی نقل می‌کند برای کسی که از او عمیقتر است و عمق فکرش بیشتر است ، او که وقتی برایش نقل می‌کند چیزهایی می‌فهمد که خود این که برای او نقل کرده نمی‌فهمد . این است که ما می‌بینیم سخنان پیغمبر دقیقا قرن به

[١] سفینة البحار ، ج ١ ص . ٣٩٢