از آن پیروی می‌کرد . آنچه که علی ( ع ) را از سیاستمداران دیگر جهان‌ البته به استثنای امثال پیغمبر اکرم متمایز می‌کند این است که او از اصل‌ غدر و خیانت در روش پیروی نمی‌کند ولو به قیمت اینکه آنچه دارد و حتی‌ خلافت از دستش برود . چرا ؟ چون می‌گوید اساسا من پاسدار این اصولم ، فلسفه خلافت من پاسداری این اصول انسانی است ، پاسداری صداقت است ، پاسداری امانت است ، پاسداری وفاست ، پاسداری درستی است ، و من‌ خلیفه‌ام برای اینها . آن وقت چطور ممکن است که من اینها را فدای خلافت‌ کنم ؟ ! خلافت من برای اینهاست ، چطور می‌شود من اینها را فدای خلافت‌ بکنم ؟ ! نه تنها خودش چنین است ، در فرمانی که به مالک اشتر نوشته‌ است نیز به این فلسفه تصریح می‌کند . به مالک اشتر می‌گوید : مالک ! با هر کسی پیمان بستی ولو با کافر حربی ، مبادا پیمان خودت را نقض بکنی .
مادامی که آنها سر پیمان خودشان هستند تو نیز باش . البته وقتی آنها نقض کردند دیگر پیمانی وجود ندارد . ( قرآن هم می‌گوید : « فما استقاموا لکم فاستقیموا لهم »[١] . در مورد مشرکین و بت پرستهاست که با پیغمبر پیمان بسته بودند : مادامی که آنها به عهد خودشان وفادار هستند شما هم وفادار باشید و آن را نشکنید . اما اگر آنها شکستند ، شما نیز بشکنید ) . می‌فرماید : مالک ! هرگز عهد و پیمانی را که می‌بندی ، با هر که ببندی ، با دشمن خونی خودت . با کفار ، با مشرکین ، با دشمنان اسلام ، آن را نقض نکن . بعد تصریح می‌کند ، می‌فرماید : برای اینکه اصلا زندگی بشر براساس اینهاست . اگر اینها شکسته بشود و

[١] سوره توبه ، آیه [٧]