سیری در سیره نبوی - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٥

« الا و ان کل غدرش فجرش و کل فجرش کفرش و لکل غادر لواء یعرف به یوم‌ القیامة » [١] .
من چگونه در سیاست نیرنگ به کار ببرم در صورتی که می‌دانم عذر و نیرنگ و فریب ، فسق و فجور است ، و این فسق و فجورها در حد کفر است و در قیامت هر »داری با پرچمی محشور می‌گردد ! ابدا من غدر به کار نمی‌برم‌ .
اینها را می‌گویند سبک : سبکی که به زور اعتماد می‌کند ، سبکی که به‌ نیرنگ اعتماد می‌کند ، سبکی که به تماوت اعتماد می‌کند ، یعنی خود را به‌ موش مردگی زدن ، خود را به بی خبری زدن . یک سیاستمداری بود پیرمرد ، در چند سال پیش مرد ، معروف بود به این قضیه ، حالا نمی‌دانم واقعا ساده‌ بوده یا نه ؟ ولی عده‌ای می‌گویند خودش را به سادگی می‌زد . نخست وزیر بود . یکی از ملاهای خیلی بزرگ را گرفته بودند ، بعد رفته بودند سراغش‌ که آقا چرا او را گرفتند ؟ گفته بود کار دست کیست ؟ حالا نخست وزیر مملکت است ، می‌گوید کار دست کیست ؟ به کی من مراجعه کنم ؟ خوب او هم‌ سبکی انتخاب کرده بود که خودش را بزند به حماقت و نفهمی و نادانی ، و از همین راه هم به اصطلاح خرش را از پل بگذارند . هدف این است که خرش‌ از پل بگذرد ولو اینکه مردم بگویند او احمق است . این هم یک سبکی است‌ : سبک تماوت ، یعنی خود را به مردگی زدن ، خود را به حماقت زدن ، خود را به بی خبری زدن ، وعده‌ای با این سبک کار خودشان را پیش می‌برند .