قیاس بکنیم . " کار پاکان را قیاس از خود مگیر " یعنی خودت را مقیاس پاکان قرار نده . این حرف درستی است . ولی این شعر را ما اغلب‌ می‌خوانیم و می‌گوییم : دیگران را مقیاس خودت قرار نده ، یعنی توچه فکر می‌کنی که من مانند پیغمبر بشوم ( یعنی از پیغمبر پیروی کنم ) مانند و پیرو علی باشم . این است که می‌گویم این شعر در میان ما گمراه کننده شده . همان طور که‌ قرآن را برداشتیم به طاقچه بالا گذاشتیم و به طاق آسمان کوبیدیم ، سیره‌ انبیاء و اولیاء و مخصوصا سیره پیغمبر اکرم و ائمه معصومین را هم‌ برداشتیم به طاق آسمان کوبیدیم ، گفتیم : او که پیغمبر است ، حضرت زهرا هم که دیگر حضرت زهرا است ، امیرالمؤمنین هم که حضرت امیرالمؤمنین‌ است ، امام حسین هم که امام حسین است ، نتیجه‌اش این است که اگر یک‌ عمر برای ما تاریخ پیغمبر بگویند ، برای ما درس نیست ، و مثل این است‌ که مثلا بگویند فرشتگان در عالم بالا چنین کردند . خوب فرشتگان کردند به‌ ما چه مربوط . یک عمر اگر بیایند درباره علی حرف بزنند ، اصلا ککمان‌ نمی‌گزد ، می‌گوییم علی که نمی‌شود مقیاس ما قرار بگیرد . یک عمر برای ما از امام حسین هم باید یک قدم برداشت ، چون

" کار پاکان را قیاس از خود مگیر " .

یعنی این منبع شناخت را هم از ما گرفتند . در صورتی که اگر اینجور می‌بود ، خدا بجای پیغمبر فرشته می‌فرستاد . پیغمبر یعنی انسان کامل ، علی یعنی‌ انسان کامل ، حسین یعنی انسان کامل ، زهرا یعنی انسان کامل، یعنی مشخصات‌ بشریت را دارند با کمال عالی مافوق ملکی ، یعنی مانند یک بشر گرسنه‌ می‌شوند غذا