. ٧٦ عالم فاسد ، بدترین مردم است . . ٧٧ هر جا که بدکاران حکمروا باشند و نابخردان را گرامی بدارند ، باید منتظر بلائی بود . . ٧٨ نفرین باد بر کسی که بار خود را به دوش دیگران بگذارد . . ٧٩ زیبائی شخص ، در گفتار اوست . . ٨٠ عبادت ، هفت گونه است که از همه والاتر ، طلب روزی حلال است . . ٨١ نشانه خوشنودی خدا از مردمی ، ارزانی قیمتها و عدالت حکومت‌ آنهاست . . ٨٢ هر قومی شایسته حکومتی است که دارد . . ٨٣ از ناسزا گفتن ، بجز کینه مردم ، سودی نمی‌بری . . ٨٤ پس از بت پرستیدن ، آنچه به من نهی کرده‌اند ، در افتادن با مردم‌ است . . ٨٥ کاری که نسنجیده انجام شود ، بسا که احتمال زیان دارد . . ٨٦ آنکه از نعمت سازش با مردم محروم است ، از نیکیها یکسره محروم‌ خواهد بود . . ٨٧ از دیگران چیزی نخواهید گرچه یک چوب مسواک باشد . . ٨٨ خداوند دوست ندارد که بنده‌ای را بین یارانش ، با امتیاز مخصوص‌ ببیند . . ٨٩ مؤمن ، خنده‌رو و شوخ است ، و منافق ، عبوس و خشمناک . . ٩٠ اگر فال بد زدی ، به کار خود ادامه بده و اگر گمان بد بردی ، فراموش کن و اگر حسود شدی ، خوددار باش . . ٩١ دست یکدیگر را به دوستی بفشارید که کینه را از دل می‌برد .