آیا درباره مساوات افراد بنی آدم ، سخنی از این بالاتر می‌توان گفت‌ « الناس سواء کاسنان المشط » [١] ( حالا من نمی‌دانم شانه‌ای را هم درآورد یا نه ؟ ) شانه را نگاه کنید ، دندانه‌های آن را ببینید . ببینید آیا یکی‌ از دندانه‌های آن از دندانه دیگر بلندتر هست ؟ نه . انسانها مانند دندانه‌های شانه برابر یکدیگرند . ببینید در آن محیط و در آن زمان ، انسانی اینچنین درباره مساوات انسانها سخن می‌گوید که بعد از هزار و چهارصد سال هنوز کسی به این خوبی سخن نگفته است ! در حجة الوداع فریاد می‌زند : « ایها الناس ! ان ربکم واحد و ان اباکم واحد کلکم لادم وآدم من تراب‌ ، لا فضل لعربی علی عجمی الا بالتقوی » [٢] .
ایها الناس ! پروردگار همه مردم یکی است ، پدر همه مردم یکی است ، همه‌تان فرزند آدم هستید ، آدم هم از خاک آفریده شده است . جایی باقی‌ نمی‌ماند که کسی به نژاد خودش ، به نسب خودش ، به قومیت خودش و به‌ اینجور حرفها افتخار بکند . همه از خاک هستیم ، خاک که افتخار ندارد .
پس افتخار ، به فضیلتهای روحی و معنوی است ، به تقواست . ملاک فضیلت‌ فقط تقوا است و غیر از این چیز دیگری نیست .
این حدیث را که از رسول اکرم است ، از کافی نقل می‌کنم :

[١] تحف العقول ، ص ٣٦٨ ، از امام صادق علیه السلام . [٢] تاریخ یعقوبی ، ج ٢ ، ص ١١٠ با کمی اختلاف .