می‌گویند غش داخلش کرده‌اند . نصح که در مقابل غش است یعنی سخن باید خلوص داشته باشد ، یعنی از کمال خیرخواهی طرف و از سوز دل برخاسته باشد . آن کسی می‌تواند داعی الی الله و مبلغ پیام خدا باشد که سخنش نصح باشد ، یعنی هیچ انگیزه‌ای جز خیر و مصلحت مردم نداشته باشد ، سخنش از سوز دل‌ برخیزد که : ان الکلام اذا خرج من القلب دخل فی القلب و اذا خرج من اللسان لم‌ یتجاوز الاذان .

" سخن کز جان برون آید نشیند لا جرم بر دل "

و سخنی که فقط از زبان بیرون بیاید و دل از آن بی‌خبر باشد از گوشهای مردم‌ تجاوز نمی‌کند [١] . هی پیغمبران می‌آیند می‌گویند : « و انصح لکم ، [٢] انا لکم ناصح [٣] ، و انی لکما لمن الناصحین »[٤] . همه‌اش سخن از این است. وقتی که موسی بن عمران با خدای خودش از سنگینی کار سخن می‌گوید آن سنگینی فقط این نیست که من می‌خواهم در مقابل فرعون با آن قدرت و جباریت سخن بگویم ، پس کار سنگین است. نه ، یک سنگینیهای دیگری است: خدایا مرا مدد کن که موسایی باشم که موسی دیگر در او وجود نداشته باشد ، منی وجود نداشته باشد، خودی وجود نداشته باشد ، انانیتی وجود نداشته باشد ، در نهایت خلوص بتوانم پیام تو را به مردم عرضه بدارم .

[١] این سخنها در ابلاغ پیام الهی هست ولی در ابلاغ پیامهای دیگر این‌ مسائل مطرح نیست [٢] سوره اعراف ، آیه . ٦٢ [٣] سوره اعراف ، آیه . ٦٨ [٤] سوره اعراف ، آیه . ٢١