من می‌آوری علیه حرف من ، آن بابا بعد از چهار صد سال که از وفات پیغمبر گذشته ، بستر گرم خودش را رها کرده رفته بالای مأذنه به آن بلندی ، برای‌ اینکه این ندا را به عالم برساند که: اشهد ان محمدا رسول الله. او پیغمبر است نه من که بوعلی سینا هستم .
وقتی که پیامی آن هم پیام الهی بخواهد به دلها برسد و دلها را تحت‌ نفوذ و تسخیر خودش در بیاورد ، جامعه‌ها را به حرکت در بیاورد ، آن هم‌ نه تنها حرکتی در مسیر منافع و حقوق ، بلکه بخواهد انسانها را تائب کند ، اشکها را بریزد که وقتی آیات قرآنش خوانده می‌شود سیل اشکها جاری بشود : « یخرون للاذقان سجدا . . . و یخرون للاذقان یبکون »[١] که بیفتند روی‌ زمین و بگریند ، این ، کار آسانی نیست ، بسیار دشوار و مشکل است .

بلاغ مبین

در این زمینه است که ما می‌بینیم قرآن از زبان انبیای دیگر و از زبان‌ رسول اکرم مطالبی ذکر می‌کند ، یعنی متود را به دست می‌دهد که دعوت کردن‌ چه شرایطی دارد . اولین شرطش همان بود که عرض کردم که قرآن در آیات‌ بسیار زیادی " سخن بلاغ " را آورده که کلمه " بلاغ " یعنی رساندن پیام‌ .
این را هم عرض بکنم : بعضی کلمات سرنوشتهای شومی دارند و بعضی کلمات‌ سرنوشتهای خوبی دارند . کلمه تبلیغ در زمان

[١] سوره اسری ، آیه ١٠٧ و . ١٠٩