بودند . آیا مال اینها محترم است ؟ ! پس اینطور نیست که در عین اینکه این مالها محترم است پیغمبر به آن‌ دلیل اجازه تصاحب آنها را داده است که هدفش مقدس است . بلکه اگر هدف مقدسی هم نبود این مال احترام نداشت .
در موارد دیگر ، مسئله از این قبیل نیست ، بلکه از قبیل اهم و مهم‌ است که فقها در باب مقدمه واجب بالخصوص مطرح کرده‌اند که در این مورد هم باید توضیحی برایتان عرض بکنم : سخن ما در اینکه هدف وسیله را مباح نمی‌کند و نیز سخن علامه طباطبایی در هدف نبوت این بود که ما در راه ایمان ، برای حفظ و تقویت ایمان مردم ، در راه دعوت مردم به حق و حقیقت و اسلام ، از باطل نباید استفاده کنیم ، یعنی ایمان و دعوت به راه حق ، طبیعتش یک طبیعتی است که وسیله پوچ و باطل نمی‌پذیرد . سخن ما در اینجا بود نه در جای دیگر . آیه قرآنی که‌ ایشان به آن استدلال می‌کنند آیه بسیار عتاب آمیزی نسبت به پیغمبر اکرم‌ است : « و لولا ان ثبتناک لقد کدت ترکن الیهم شیئا قلیلا اذا لاذقناک ضعف‌ الحیاش و ضعف المماش »[١] .
پیغمبر ! اگر عنایت الهی نبود نزدیک بود لغزش بکنی ، حالا لغزش‌ پیغمبر چه بوده ؟ آنطور که در تفاسیر نوشته‌اند نه این است که پیغمبر لغزش کرده است ، شاید تصورکی برای پیغمبر پیدا شده ولی فورا تصمیم به‌ خلافش گرفته . قرآن در عین حال عتابش می‌کند . آنها گفتند یا رسول الله‌ به ما اجازه بده برای اینکه اسلام اختیار بکنیم یک

[١] سوره أسرای ، آیات ٧٤ و . ٧٥