تأثیر تمدن ایرانیان بر نفوذ گسترش اسلام در یمن
(١)
پِیش گفتار
١١ ص
(٢)
نفوذ اِیرانِیان در ِیمن
١١ ص
(٣)
ارتداد اسود عنسِی ِیمنِی
١٨ ص
(٤)
مقدمه
٢١ ص
(٥)
آغاز حلقه ارتباطِی أوس و خزرج با رسول خدا
٢٥ ص
(٦)
فصل اول اوصاف عمومِی اعراب قبل از اسلام
٢٩ ص
(٧)
فصل دوم رِیشه ِیابِی بنِیادِی قبِیله اوس و خزرج
٣٩ ص
(٨)
سکونت در ِیثرب
٤١ ص
(٩)
گسترش مسِیحِیت
٤٤ ص
(١٠)
منشأ پِیداِیش انصار
٤٧ ص
(١١)
زِیرمجموعه هاِی اوس و خزرج
٤٨ ص
(١٢)
روابط اوس و خزرج
٤٩ ص
(١٣)
آِیِین ها و مناسک اوس و خزرج پِیش از اسلام
٥١ ص
(١٤)
بت پرستِی
٥١ ص
(١٥)
سرآغاز تشرف قوم اوس و خزرج به آئِین مقدس اسلام
٥٣ ص
(١٦)
سابقه مسِیحِیت در ِیثرت
٥٨ ص
(١٧)
ِیهودِیت
٦٠ ص
(١٨)
فصل سوم نفوذ و گسترش اسلام در مِیان اوس و خزرج
٦٥ ص
(١٩)
بِیعت عقبه اول
٦٧ ص
(٢٠)
بِیعت عقبه دوم
٧٢ ص
(٢١)
فصل چهارم نقش اوس و خزرج در حکومت نبوِی
٧٩ ص
(٢٢)
فصل پنجم سابقه پِیداِیش انصار و مهاجر
٨٥ ص
(٢٣)
معناِی «انصار»
٨٥ ص
(٢٤)
مبدأ نصرت رساندن اهل ِیثرب به پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله
٨٦ ص
(٢٥)
تحول مفهوم انصار
٩١ ص
(٢٦)
مهاجران و انصار
١٠٢ ص
(٢٧)
رابطه انصار با پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله
١٠٨ ص
(٢٨)
انصار پس از رحلت پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله
١١٠ ص
(٢٩)
فصل ششم شخصِیت هاِی معروف شِیعه یمنِی/
١١٥ ص
(٣٠)
1 کمِیل بن زِیاد نخعِی
١١٥ ص
(٣١)
2 مالک اشتر نخعِی
١١٧ ص
(٣٢)
کنِیه و القاب
١١٧ ص
(٣٣)
خوِیشتن دار و خِیرخواه مردم
١١٩ ص
(٣٤)
3 اوِیس قرنِی ِیمانِی
١٢١ ص
(٣٥)
سِیر و پاِیان زندگِی اوِیس قرنِی
١٢٢ ص
(٣٦)
اوِیس در نگاه پِیامبر اکرم صلِّی الله علِیه و آله
١٢٣ ص
(٣٧)
امام علِی در انتظار اوِیس
١٢٤ ص
(٣٨)
نورِیان مر نورِیان را طالب اند
١٢٥ ص
(٣٩)
شهادت اوِیس در جنگ صفِین
١٢٦ ص
(٤٠)
مرقد و مزار اوِیس
١٢٦ ص
(٤١)
برخِی از بزرگان قبِیله خزرج ِیمنِی
١٢٧ ص
(٤٢)
1 جابر بن عبداللّه انصارِی
١٢٧ ص
(٤٣)
پدر جابر
١٢٧ ص
(٤٤)
مقام پدر جابر بن عبداللّه
١٣٢ ص
(٤٥)
نسب مادر جابر
١٣٥ ص
(٤٦)
همسر و فرزندان جابر
١٣٦ ص
(٤٧)
اولِین آگاهِی ما از زندگِی اسلامِی جابر
١٣٨ ص
(٤٨)
سوابق جابر در مسِیر تارِیخ اسلامِیت او
١٤١ ص
(٤٩)
اولِین حضور جنگِی جابر
١٤٨ ص
(٥٠)
برخورد عاطفِی رسول الله صلِّی الله علِیه و آله با جابر
١٤٩ ص
(٥١)
جابر در غزو? بنِی مُصْطَلِق
١٥٠ ص
(٥٢)
جابر در غزو? خندق (احزاب)
١٥٢ ص
(٥٣)
جابر در فتح مکه
١٥٥ ص
(٥٤)
جابر در حجة الوداع
١٥٩ ص
(٥٥)
جابر در عصر خلفاء
١٦١ ص
(٥٦)
جابر تحت ولاِیت امام علِی
١٦٤ ص
(٥٧)
جابر در جنگ هاِی دوران حکومت امام علِی
١٦٨ ص
(٥٨)
موضع جابر مقابل بنِی امِیه
١٧٠ ص
(٥٩)
احترام جابر به ولاِیت امام حسن مجتبِی
١٧٣ ص
(٦٠)
رابطه ولاِیِی جابر با امام حسِین
١٧٦ ص
(٦١)
رابطه ولاِیِی جابر با امام سجاد
١٧٩ ص
(٦٢)
جابر با امام باقر
١٨٣ ص
(٦٣)
ملاقات جابر با امام باقر
١٨٥ ص
(٦٤)
برخورد جابر با عبدالملک مروان
١٩٥ ص
(٦٥)
شخصِیت علمِی جابر نزد امامِیه و اهل سنت
١٩٧ ص
(٦٦)
جاِیگاه فقهِی جابر
٢٠٦ ص
(٦٧)
شخصِیت معنوِی جابر از نظر امامِیه و اهل سنت
٢٠٨ ص
(٦٨)
وفات جابر
٢١٤ ص
(٦٩)
2 انس بن مالک
٢١٧ ص
(٧٠)
موضع انس بعد از رحلت پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله
٢١٩ ص
(٧١)
وفات انس بن مالک
٢٢٠ ص
(٧٢)
3 ابو اِیوب انصارِی
٢٢٠ ص
(٧٣)
رحلت ابو ايوب
٢٢١ ص
(٧٤)
4 ابو قتاده انصارِی
٢٢٢ ص
(٧٥)
ابو قَتاده در دوران خلفا
٢٢٣ ص
(٧٦)
5 ابوسعِید خدرِی
٢٢٤ ص
(٧٧)
6 زِید بن ثابت
٢٢٥ ص
(٧٨)
زندگِی علمِی زِید بن ثابت
٢٢٦ ص
(٧٩)
وفات زِید
٢٢٩ ص
(٨٠)
7 حسان بن ثابت
٢٣٠ ص
(٨١)
والدِین
٢٣١ ص
(٨٢)
دِین حسّان
٢٣١ ص
(٨٣)
شعر وِی در روز عِید غدِیر
٢٣٢ ص
(٨٤)
وفات
٢٣٣ ص
(٨٥)
حامِیان اوسِی پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله
٢٣٣ ص
(٨٦)
1 سعد بن معاذ
٢٣٣ ص
(٨٧)
شهادت سعد بن معاذ
٢٣٤ ص
(٨٨)
2 ابو الهِیثم بن تَِیّهان
٢٣٥ ص
(٨٩)
3 حنظلة بن أبِی عامر
٢٣٧ ص
(٩٠)
فهرست منابع و مآخذ
٢٣٩ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص

تأثیر تمدن ایرانیان بر نفوذ گسترش اسلام در یمن - حسینی‌بیان، سیدمهدی - الصفحة ١٥٩ - جابر در حجة الوداع

نازل شد: ‌‌(قُلْ جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ إِنَّ الْباطِلَ كانَ زَهُوقَا)‌‌.[١]

جابر در حجة الوداع

پِیامبر اسلام صلِّی الله علِیه و آله در سال دهم هجرِی براِی انجام حج، به طرف مکه


→ که آن‌‌دو را به عنوان مهمان پذِیرفته و به آنها غذا بدهند. موسِی‌‌ و همراهش از آنها گذشتند و به دِیوارِی برخوردند که در حال واژگونِی و سقوط بود و راهنماِی موسِی‌‌ آن را با وسِیله‌‌اِی سر جاِی خود نگه داشت. در اِین هنگام موسِی‌‌ به او گفت: تو مِی‌‌توانستِی در برابر اِین عمل، اجرتِی را از آنها بگِیرِی (چرا نگرفتِی؟). آن جوان به موسِی‌‌ گفت: اِینک پاِیان سفر و جداِیِی من از تو است، زود است که من خبر بدهم به تو به تأوِیل آن حوادثِی که تو توان صبر بر آنها را نداشتِی.

آنگاه اِین جوان همسفر موسِی، ِیکِی ِیکِی اِین حوادث را که مورد اعتراض موسِی علِیه السلام بود بِیان کرد که طالبان تفسِیر آنها به سوره مبارکه «کهف» آِیات ٧٩ به بعد مراجعه کنند. پس هِیچ‌‌گونه استبعادِی ندارد که حضرت علِی‌‌ به‌‌عنوان ولِیّ اللّه بر دوش حضرت محمد صلِّی الله علِیه و آله برود و بت هبل را سرنگون کند؛ کما اِینکه در داستان حضرت موسِی‌‌ و آن جوان گمنام (خضر‌‌) ملاحظه مِی‌‌شود که در سه مورد حوادث و رخداد‌‌هاِی سنگِین که تحمل آنها براِی حضرت موسِی علِیه السلام دشوار بود، اما براِی ولِیّ‌‌اِی از اولِیاء اللّه آسان و درخور تحمل بود. راز مسأله در همِین امر نهفته است، وگرنه خداوند خودش مِی‌‌فرماِید: (وَ ما مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُل ...) (سوره آل عمران، آِیه١٤٤)؛ محمد هم مثل رسولان و پِیامبران گذشته باِید رخت از اِین دنِیا بر ببندد و به عالم بقاء وارد شود و اِینجا بِی‌‌مناسبت نِیست به اِین نکته توجه شود که از القاب حضرت حق، رسالت و نبوت و امثال ذلک نِیامده؛ اما در آِیات متعددِی و در دعاِی جوشن کبِیر که قبلاً اشارت شد، به ذات حضرت حق اطلاق شده است. در باب فقه امامِیه راجع به ولاِیت محجورِین و معلولِین، بحث نسبتاً مفصلِی وارد شده است که از نقل آنها بخاطر اطاله کلام خوددارِی شد.

[١] سوره اسراء، آِیه٨١. الغدِیر (علامه امِینِی)، ج٧، ص١.