فرمود نبى اكرم ٦ كه مردمان در دنيا مهمانند و مهمان هم لا محاله رفتنى است، و آنچه كه در دست مردم است عاريه و امانت است و هر عاريه را هم بالاخره خواهند گرفت، آگاه باشيد كه دنيا متاعى است كه ميخورد از آن هر شخص نيكو و هر فاجر و فاسقى، و آخرت وعده‌ايست راست (كه بآن ميرسيد) و حاكم آن روز پادشاه عادل قاهر است، پس رحمت كند خداوند كسى را كه اصلاح نفس خود نمايد و فرشى براى خوابگاه (قبر) خويش تهيه نمايد پيش از آنكه مرگ او فرا رسد و آرزويش قطع گردد و ندامت و پشيمانى براى او فائده نداشته باشد.

و فرمود حضرت امام حسن ٧ هر كه دوست بدارد دنيا را ترس آخرت (و عذاب آن) از دلش برود و كسى كه حريص بر دنيا باشد فائده نبرد جز دورى از آن و زياد نميكند براى خود مگر خشم خداوند را، و حال آنكه هر كه حريص باشد با زاهدى كه بكمى بسازد مساوى است خوردن آنها، پس براى چه حريص گردد انسان و خود را بآتش افكند و خير و خوبى در أثر يك ساعت صبر بدست مى‌آيد كه موجب و سبب يك راحتى طولانى ميگردد و سعادت و خوشبختى زيادى را پديد مى‌آورد.

و فرمود بعضى از مردم طلب ميكنند دنيا را تا بآن ميرسند پس هلاك ميشوند، و بعضى طلب مينمايند آخرت را پس بآن ميرسند و نجات خواهند يافت (از شدائد و عذاب قيامت).