إرشاد القلوب ت مسترحمی
(١)
مقدمه كتاب
٢ ص
(٢)
نصايح و مواعظ از آيات قرآن
٣ ص
(٣)
باب اول در ثواب موعظه و نصيحت نمودن است
٣٠ ص
(٤)
باب دوم در زهد و تقوى
٣٨ ص
(٥)
باب سوم در مذمت دنيا
٥٢ ص
(٦)
باب چهارم در ترك دنيا و ياد مرگ
٥٧ ص
(٧)
باب پنجم ياد عذاب و آخرت
٧٤ ص
(٨)
باب ششم عقوبت در دنيا
٩٢ ص
(٩)
باب هفتم در آمال و آرزوها
٩٣ ص
(١٠)
باب هشتم در كوتاهى عمر
٩٦ ص
(١١)
باب نهم در بيمارى و مصلحت آن
١٠١ ص
(١٢)
باب دهم در ثواب عيادت مريض
١٠٢ ص
(١٣)
باب يازدهم در توبه و شرايط آن
١٠٥ ص
(١٤)
باب دوازدهم در آمادگى بمرگ
١١٣ ص
(١٥)
باب سيزدهم در كوشش در عمل
١١٦ ص
(١٦)
باب چهاردهم در حالت مؤمن هنگام مردن
١٤٢ ص
(١٧)
باب پانزدهم موعظه از كلام مصنف
١٥٠ ص
(١٨)
باب شانزدهم ساعت قيامت و آخر الزمان
١٥٢ ص
(١٩)
باب هفدهم در عقوبت زنا و رباخوار
١٦٢ ص
(٢٠)
باب هيجدهم در وصاياى لقمان و مواعظ رسول خدا
١٦٤ ص
(٢١)
باب نوزدهم در قرائت قرآن مجيد و فائده آن
١٧٨ ص
(٢٢)
باب بيستم خطبه در مواعظ و نصايح توأم با آيات سوره ق
١٨٣ ص
(٢٣)
باب بيست و يكم در ذكر و مواظبت بر آن
١٨٨ ص
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص

إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١١٣ - باب دوازدهم در آمادگى بمرگ

و ديگرى گفته:

إذا ما كنت متّخذا وصيّا

فكن فيما ملّكت وصىّ نفسك‌

ستحصد ما زرعت غدا و تجنى‌

إذا وضع الحساب ثمار غرسك‌

هر گاه خواستى وصيّى براى خود تعيين نمائى خود را وصىّ خود گردان در آنچه كه مالك هستى و عمل نما بوصيتت كه زود باشد درو كنى فرداى قيامت آنچه را كه كشت نموده‌اى و بيابى نتيجه اعمال خود را زمانى كه تو را پاى ميزان و حساب بردند.

باب دوازدهم در آمادگى بمرگ‌

چنين گويد حسن بن أبى الحسن بن محمّد الديلمى تغمّده اللَّه برحمته كه هر كه مرگ را پيش چشم خود بدارد ترك دنيا خواهد كرد، و آسان شود بر او مصائب و حوادث دنيا، و رغبت و ميل خواهد نمود بكارهاى خير و نيكو و عبادت و بندگى خداوند، و توبه مينمايد از رفتار و گفتار زشت و ناپسند، و رو گردان مى‌شود از طول امل، و باندكى از دنيا قانع ميگردد، و هيچ نعمتى بالاتر و بهتر از اين نيست كه خداى تعالى آخرت را بياد آدمى اندازد و انسان بفكر آن باشد، و از همين جهت است كه خداوند منت نهاد بر حضرت ابراهيم ٧ و ذرارى او چنان كه ميفرمايد: إِنَّا أَخْلَصْناهُمْ بِخالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِ[١] خالص و پاك گردانيديم ما ابراهيم و ذرارى او را براى تذكر بآخرت.


[١]. ٤٦- ص