از قرآن شريف و مصحف منيف، پرداخته شد بفرمايشات منبع كمالات ناطق بوحى سيد انبياء رسول اكرم ٦، كه جامع ايجاز و بلاغت است كه كسى باين رتبه و مقام نرسيده از اهل عالم (جز آن حضرت و اهل بيت) او.

چنان كه خود فرموده: أوتيت جوامع الكلم- داده شد بمن كليات كلمات و دستورات هر آينه راست فرموده آن سرور زيرا اگر كسى فكر نمايد در اين گفتارش: أكثروا من ذكرها دم اللذات- بسيار ياد كنيد درهم شكننده لذات را. ميداند كه باين فرمايش مختصر چه موعظه جامعه بليغه و چه تذكر منتها درجه بلاغت را فرموده چنان كه در قرآن كريم هم خداوند در مورد امتنان بحضرت ابراهيم و ذريتش : ميفرمايد: إِنَّا أَخْلَصْناهُمْ بِخالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِ[١] بدرستى كه ما آنان را خالص و پاكدل براى تذكر سراى آخرت گردانيديم.

و همچنين فرموده آن حضرت: و إياك و ما تعتذر- عملى را انجام مده كه عذر خواهى كنى كه در اين گفتارش جمع فرموده تمام آداب دنيا را و ميفرمايد: دع ما يريبك إلى ما لا يريبك واگذار چيزى كه تو را بشك و ترديد مياندازد كه منع فرموده از تمامى شبهات.

و هم فرموده تمامى امور بر سه قسم است:

اول- كارى كه هويداست خوبى آن پس آن را متابعت كنيد.

دوم- كارى كه آشكار است بدى و گمراهى آن پس واگذاريد و از آن دورى نمائيد.

سوم- كارى كه بر شما مشتبه است، خوبى و بدى آن را نميفهميد آن را بسوى خدا برگردانيد (و بدستور او رفتار كنيد).

[١]. ٤٦- ص