إذا كانت السّتون عمرك لم يكن‌		لدائك إلّا أن تموت طبيب‌
و إنّ امرء قد عاش ستّين حجّة		إلى منهل ورده لقريب‌
إذا ذهب القرن الذى أنت فيهم‌		و خلّفت في قرن فأنت غريب‌

اگر عمر تو بشصت سال رسيد براى دردت طبيبى نيست جز آنكه بميرى، و اگر مردى شصت سال عمر نمود نزديكست كه بخوابگاه أبدى وارد شود، و اگر آن قرنى كه تو در آن زندگى ميكنى گذشت و داخل قرن ديگر شدى كه عمر تو از شصت سال تجاوز كرد خود را غريب بدان كه هر آن انتظار رفتن داشته باش.

و روايت شده در تفسير آيه: إِنَّما نَعُدُّ لَهُمْ عَدًّا[١] شماره ميكنيم براى ايشان شمردنى، يعنى نفسهائى كه زده و سخنهائى كه گفته ضرر و زيانش را مى‌بيند اگر در اطاعت خدا صرف نكرده باشد.

و گفته‌اند بعضى: عمر كوتاهست و راه سفر دور پس مشغول باصلاح خود باش و باندازه طول سفر زاد و توشه مهيا كن و از اندوخته‌هاى خويش نفعى بگير، و پيش فرست از دنيا براى آخرت قبل از آنكه باضطراب در آئى و از تو حساب بخواهند و حال آنكه ديگران از ثروت تو لذت ميبرند و استفاده ميكنند. چنان كه شاعر ميگويد:

لهفى على عمر ضيّعت أوّله‌		و غال آخره الاسقام و الهرم‌
كم أقرع السنّ عند الموت من ندم‌		و أين يبلغ قرع السنّ و النّدم‌
هلا انتهيت و وجه العمر مقتبل‌		و النفس في جدّة و العزم مختزم‌

[١]. ٨٨- مريم