بسيار ميخواند و ميگريست) آيا در اول قطره آب منى نبود. و: أَ فَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرى‌ أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا بَياتاً وَ هُمْ نائِمُونَ أَ وَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُرى‌ أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا ضُحًى وَ هُمْ يَلْعَبُونَ‌[١] آيا اهل شهر و ديار (كه بنافرمانى خدا و اعمال ناستوده مشغولند) از آن ايمنند شبانگاه كه در خوابند عذاب ما آنها را فرا گيرد آيا اهل شهر و ديار (كه از ياد خدا و طاعت او غافلند) از آن ايمنند كه بروز سرگرم بازيچه دنيا هستند عذاب ما آنان را فرا رسد.

و: فَأَمَّا مَنْ طَغى‌ وَ آثَرَ الْحَياةَ الدُّنْيا فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوى‌ وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى‌ فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى‌[٢] پس هر كس از حكم خدا سركش و طاغى (و ياغى) شد و زندگى دنيا را برگزيد دوزخ جايگاه او است، و هر كس از حضور در پيشگاه عز ربوبيت بترسيد و از اطاعت هواى نفس دورى جست همانا بهشت منزلگاه او است.

و: أَ وَ لَمْ نُعَمِّرْكُمْ ما يَتَذَكَّرُ فِيهِ مَنْ تَذَكَّرَ وَ جاءَكُمُ النَّذِيرُ[٣] آيا شما را عمرى مهلت نداديم و رسولان بر شما نفرستاديم تا هر كه قابل تذكر و پند شنيدن بود اين روز را متذكر شود (و در دنيا بتوبه بپردازد) و: وَ أَنِيبُوا إِلى‌ رَبِّكُمْ وَ أَسْلِمُوا لَهُ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَكُمُ الْعَذابُ ثُمَّ لا تُنْصَرُونَ‌[٤] و بدرگاه خداى خود بتوبه و انابه باز گرديد و تسليم أمر او شويد پيش از آنكه عذاب خدا فرا رسد، و آن زمان هيچ نصرت و نجاتى نخواهيد يافت. و: وَ تُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعاً أَيُّهَا الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ‌[٥] توبه كنيد همه بدرگاه خداوند اى اهل ايمان، باشد كه رستگار شويد. و: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً[٦]

[١]. ٩٧- الاعراف

[٢]. ٤٢- النازعات

[٣]. ٣٧- الفاطر

[٤]. ٥٤- الزمر

[٥]. ٣١- النور

[٦]. ٧- التحريم