راضى است مشغول شوى، و هرگز انسان مصاحبت و رفاقت نميكند پس از مرگ و چه پيش از مرگ مگر با اعمال خود، و آگاه باش كه انسان در نزد اهل و عيالش مهمانست و پس از چندى كه ماند خواهد رفت بسراى آخرت.

و فرمود آن حضرت براى هر كسى سه دوست ميباشد: يكى از آنها گويد اگر پيش فرستى مرا براى تو خواهم بود، و آن اموالست.

ديگرى ميگويد من با تو هستم تا در قبر وارد شوى، پس وداع ميكنم تو را و بر ميگردم، و آن عيال و فرزندانند. و ديگرى گويد از تو جدا نميشوم هيچ وقت، و آن عمل (خوب و بد) انسانست. پس انسان در قيامت بعمل (خوب) خود گويد بخدا قسم تو در نظر من از همه خوار و خفيف‌تر بودى اى كاش مشغول نشده بودم مگر بتو.

گفت عرياض بن ساويه موعظه فرمود ما را حضرت رسول ٦ كه گريان گرديد چشمها، و دلها ترسناك شد، پس عرض كرديم يا رسول اللَّه اين موعظه شما هر آينه سبب راهنمائى است، بچه چيز وصيت ميفرمائى؟

فرمود هر آينه كشانيدم شما را بيك راه بزرگ مستقيمى كه شبهاى آن مانند روز روشن است، و بر نميگردد از آن مگر هلاك‌شونده (كه از اعمال ناشايست خود هلاك شود) و هر كه از شما بعد از من زنده باشد خواهد ديد كه بين مردم اختلاف دينى بسيار خواهد بود، بنا بر اين بر شما باد بر سنت و دستورات من و سنن خلفاء راشدين از اهل بيت من، و متمسك شويد بايشان بخوبى، و اطاعت كنيد حق را اگر چه راهنماى آن بنده حبشى باشد، بدرستى كه مؤمن مانند شتريست كه مهار باشد كه اطاعت ميكند صاحب خود را بهر طرف كه برود.