إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٧٥ - باب هيجدهم در وصاياى لقمان و مواعظ رسول خدا
اسلام برى شده، و هر كه دعا كند در حق ظالمى باينكه باقى بماند و عمرش طولانى شود پس دوست داشته معصيت خدا شود، و هر كه در نزد او ظلم كنند و يا غيبت نمايند مؤمنى را و قادر باشد كه منع كند و منع ننمايد خود را بخشم و غضب خدا و رسول گرفتار نموده، و هر كه منع نمايد بهشت بر او واجب مىشود.
و در عهد داود پيغمبر (ع) پادشاهى جبّار بود، خداوند عالم بحضرت داود وحى فرستاد كه برو بنزد آن جبّار و بگو كه خدا ميفرمايد: من تو را براى آن سلطنت ندادهام كه مال دنيا بروى هم جمع كنى، بلكه بجهت آن فرمانروائى بدست تو دادم كه دادرسى بر مظلومان كنى و نگذارى كه ناله و فرياد و داد خواهى ايشان بدرگاه من بلند شود، بدرستى كه من سوگند ياد كردهام بذات مقدّس خودم كه يارى مظلوم كنم و انتقام كشم از كسى كه در حضور او ستم بر مظلوم كنند و او نصرت و يارى آن مظلوم را نكند.
و فرمود نبىّ اكرم ٦ هر كه اذيت كند مؤمنى را، اگر چه بيك كلمه باشد، روز قيامت وارد محشر مىشود در حالى كه بر پيشانيش نوشته است: آيسا من رحمة اللَّه، از رحمت پروردگار محروم است، و چنين شخصى مانند آن كسى است كه خراب نموده باشد خانه كعبه و بيت المقدس را و كشته باشد ده هزار نفر از ملائكه.
گفت رفاعة (زرارة) بن أعين كه حضرت صادق ٧ بمن فرمود:
خبر ندهم تو را به سختترين مردم از حيث عذاب در روز قيامت عرض كردم بيان فرمائيد (كه بسيار طالبم) فرمود آن كسى است كه كمك نمايد بضرر مؤمن اگر چه بيك كلمه باشد، سپس فرمود ميل دارى سختتر از آن را