حاضر بيند و كافر در آن روز (از فرط عذاب) آرزو كند اى كاش خاك بود (تا چنين بآتش كفر خود نميسوخت). و: يوم لا ينفع الظالمين معذرتهم و لهم اللعنة و لهم سوء الدار[١] در آن روز ستمكاران را (پشيمانى و) عذر خواهى سود ندهد و بر آنها خشم و عذاب و منزلگاه بد (جهنم) مهيا است.

و: وَ جِي‌ءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسانُ وَ أَنَّى لَهُ الذِّكْرى‌ يَقُولُ يا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَياتِي فَيَوْمَئِذٍ لا يُعَذِّبُ عَذابَهُ أَحَدٌ وَ لا يُوثِقُ وَثاقَهُ أَحَدٌ[٢] و آن روز جهنم را پديد مى‌آورند و همان روز آدمى متذكر كار خود گردد (و از خواب غفلت بيدار شود و كافر پشيمان گردد) و آن تذكر چه سود بحال او بخشد و (با حسرت) گويد اى كاش در دنيا براى زندگانى ابدى و هميشگى امروزم كار خيرى انجام ميدادم، و آن روز بمانند عذاب كافر هيچ كس عذاب نكشد و كسى همانند او به بند (هلاك) گرفتار نشود.

و: يَوْمَ تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ وَ السَّماواتُ وَ بَرَزُوا لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ[٣] روزى كه زمين را (بامر خداوند) بغير اين زمين مبدل كنند و هم آسمانها را (دگرگون سازند) و تمام خلق در پيشگاه حكم خداى قادر قاهر حاضر شوند و: وَ يَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبالَ وَ تَرَى الْأَرْضَ بارِزَةً وَ حَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ أَحَداً وَ عُرِضُوا عَلى‌ رَبِّكَ صَفًّا لَقَدْ جِئْتُمُونا كَما خَلَقْناكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ بَلْ زَعَمْتُمْ أَلَّنْ نَجْعَلَ لَكُمْ مَوْعِداً[٤] و ياد كن اى رسول ما روزى را كه كوهها را برفتار آريم، و زمين را صاف و بدون پست و بلندى آشكارا بينى و همه را در صف محشر از قبرها برانگيزانيم و

[١]. ٥٥- المؤمن

[٢]. ٢٤- الفجر

[٣]. ٤٧- ابراهيم

[٤]. ٤٦- الكهف