توبه و دوستى با او فرموده هر زمانى كه توبه كند و بازگشت نمايد بسوى حق و از رفتار بد خود پشيمان و شرمگين گردد، چنان كه فرموده در قرآن مجيد: وَ مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً أَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ اللَّهَ يَجِدِ اللَّهَ غَفُوراً رَحِيماً[١] هر كسى كه عمل زشتى از او سر زند يا بخويشتن ظلم كند سپس (پشيمان شود و) از خدا طلب آمرزش و عفو كند، پروردگار را بخشنده و مهربان خواهد يافت.

و: كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلى‌ نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ أَنَّهُ مَنْ عَمِلَ مِنْكُمْ سُوءاً بِجَهالَةٍ ثُمَّ تابَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ‌[٢] پروردگار بر خود رحمت و مهربانى را فرض نموده، كه هر كس از شما كار زشتى را بنادانى كرد و بعد از آن توبه كند و اصلاح نمايد (اعمال فاسدشده خود را) البته خداوند (باو و) براى همه بخشنده و مهربانست.

و: وَ الَّذِينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى‌ ما فَعَلُوا وَ هُمْ يَعْلَمُونَ‌[٣] آنهائى كه هر گاه كار ناشايسته از ايشان سر زند يا ظلمى بنفس خويش كنند، و خداوند را بياد آرند، پس از گناه خود بدرگاه پروردگار توبه و استغفار نمايند (مى‌آمرزد زيرا) جز خدا هيچ كس نميتواند گناه خلق را بيامرزد، و آنها هستند كه بر نميگردند بكارهاى زشت چون بزشتى معصيت آگاهند و: وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً[٤] و اگر هنگامى كه گروه منافق بر خود بگناه ستم كردند و از كردار خود بخدا توبه نموده و بتو

[١]. ١١١- النساء

[٢]. ٥٤- الانعام

[٣]. ١٣٤- آل عمران

[٤]. ٦٣- النساء