اى مؤمنان بدرگاه خداوند توبه نصوح (با خلوص و دوام) كنيد أَ فَلا يَتُوبُونَ إِلَى اللَّهِ وَ يَسْتَغْفِرُونَهُ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ‌[١] آيا نبايستى (بندگان از اين كفر و شرك خود دست بردارند و) بسوى خدا باز گردند و توبه كنند و از او طلب آمرزش نمايند (تا از گناهشان درگذرد) با اينكه خدا بخشنده و مهربانست.

پس تخويف فرموده خداوند بندگان را از احوال قيامت و زلزله بزرگ و خطرهاى خارج از حيّز تصور و تعقل و براى مهيا نمودن زاد و توشه از براى آن روز خطرناك، و ناميده است آن را به الواقعة و الراجفة و الطامة و القيامة و الحاقة و الساعة و يوم النشور و يوم الحشر و يوم الندامة و يوم المسألة و يوم الندم و يوم الفصل و يوم الحق و يوم الحساب و يوم المحاسبة و يوم التّلاق.

و: يَوْمَ لا يَنْفَعُ مالٌ وَ لا بَنُونَ إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ‌[٢] آن روزى كه مال و فرزندان هيچ بحال انسان سود نبخشد و تنها آن كس سود برد كه با اخلاص و دل پاك از شرك و ريب بدرگاه خدا آيد و: وَ يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَفَزِعَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ وَ كُلٌّ أَتَوْهُ داخِرِينَ وَ تَرَى الْجِبالَ تَحْسَبُها جامِدَةً وَ هِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحابِ صُنْعَ اللَّهِ الَّذِي أَتْقَنَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ إِنَّهُ خَبِيرٌ بِما تَفْعَلُونَ‌[٣] و (اى پيغمبر بمردم يادآور شو) روزى را كه صور اسرافيل دميده شود، آن روز هر كه در آسمانها و هر كه در زمين است، جز آنان را كه خدا خواسته، همه ترسان و هراسان باشند و همه منقاد و ذليل بر محشر در آيند، و در آن روز چون بكوهها نظر كنى جامد و ساكن تصور كنى در صورتى كه مانند ابر (تند سير) در حركتند،

[١]. ٧٨- المائده

[٢]. ٨٨- الشعراء

[٣]. ٨٧- النمل