فَكُلًّا أَخَذْنا بِذَنْبِهِ فَمِنْهُمْ مَنْ أَرْسَلْنا عَلَيْهِ حاصِباً وَ مِنْهُمْ مَنْ أَخَذَتْهُ الصَّيْحَةُ وَ مِنْهُمْ مَنْ خَسَفْنا بِهِ الْأَرْضَ وَ مِنْهُمْ مَنْ أَغْرَقْنا وَ ما كانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ‌[١] هر طايفه‌ئى را براى كيفر گناهشان مؤاخذه كرديم كه بعضى را بر سرشان سنگ باريديم (قوم لوط) و بعضى را بصيحه آسمانى (قوم ثمود اهل مدين) و بعضى را فرو برديم در زمين (قارون) و گروهى را بغرق در دريا هلاك نموديم (فرعون و قوم او) خدا بآنها ستم نكرد ليكن آنها خود در حق خويش ستم كردند.

و فرمود رسول خدا ٦ ظاهر مى‌شود در امت من ذلت و تهمت، عرض كردند در چه زمانى، فرمود: زمانى كه آشكار شود غنا و علانيه گردد زنان خواننده و زياد شود خوردن شراب، قسم بخدا هر آينه مى‌آيند مردمى از امت من كه بعيش و فرح و بازى مشغولند و اموال خود را در راه حق صرف نميكنند، صبح مينمايند در حالتى كه ميمون و خوك گشته‌اند، بعلت اينكه حلال ميدانند حرام را و ميگيرند زنان خواننده را و ميخورند شراب و ربا را و ميپوشند حرير و ابريشم را.

و فرمود وقتى كه ظلم نمود حاكم باران كم خواهد آمد، و هر وقتى كه مكر و حيله نمودند ظاهر مى‌شود بر آنها دشمنان، و زمانى كه آشكار شد فواحش زلزله واقع مى‌شود، و موقعى كه امر بمعروف كمتر شد مباح ميشمارند حرام را، جز اين نيست كه آن كارها رو گردانيدن از خداوند است (زود باشد كه بكيفر اعمالشان برسند).

[١]. ٣٩- العنكبوت