و هنگامى كه اين آيه شريفه‌ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ‌[١] نازل شد بر كوه صفا بالا رفتند و جمع فرمود عشيره خود را و فرمود اى پسران عبد المطلب و اى پسران هاشم و اى پسران عبد مناف و اى پسران قصى بترسانيد نفس خود را از (غضب و عذاب) خداوند و نافرمانى او را نكنيد زيرا من نميتوانم بى‌نياز كنم شما را و بى‌جهت از خدا طلب عفو نمايم براى شما، اى عباس عموى پيغمبر و اى صفيّه عمه پيغمبر و اى فاطمه دختر پيغمبر، پس هر مرد و زنى را بنام خواندند و فرمودند آگاه باشيد مى‌آيند مردم روز قيامت و وارد محشر ميشوند و ميگويند محمّد ٦ از ما ميباشد و صدا ميزنند يا محمّد يا محمّد و حال آنكه دورى ميكنم از آنها بواسطه اعمال ناپسند ايشان، بخدا قسم نيستند دوستان من از شما مگر پرهيزكاران‌ إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ‌[٢] و روايت شده موقعى كه آن حضرت مريض شدند كه بآن مرض برحمت الهى واصل شدند از منزل خارج گرديدند در حالتى كه عصابه‌ئى بر سر بسته و بدست راست بر دوش أمير المؤمنين و بدست چپ بر دوش فضل بن عباس تكيه فرموده بود متوجّه بقيع گرديد و اكثر صحابه همراه آن حضرت بيرون آمدند، و فرمود كه نزديك شده رحلت من از ميان شما و حقتعالى مرا أمر كرده است كه استغفار كنم براى مردگان بقيع، چون ببقيع رسيد فرمود السّلام عليكم يا اهل التربة السّلام عليكم يا أهل الغربة اى اهل قبور گوارا باد شما را آن حالتى كه صبح كرده‌ايد در آن و نجات يافته‌ايد از فتنه‌هائى كه مردم را در پيش است، بدرستى كه رو كرده است بسوى مردم فتنه‌هاى بسيار مانند پاره‌هاى شب تاريك، پس مدتى ايستاد

[١]. ٢١٤- الشعرا

[٢]. ١٣- الحجرات