و: كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَ ما يُوعَدُونَ لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا ساعَةً مِنْ نَهارٍ بَلاغٌ فَهَلْ يُهْلَكُ إِلَّا الْقَوْمُ الْفاسِقُونَ‌[١] روزى كه آنچه وعده داده شده بچشم به بينند پندارند كه (در دنيا) بجز ساعتى از روز درنگ نداشتند، اين قرآن (و آيات وعده و وعيدش) تبليغ رسالت (و اتمام حجتى) است پس آيا (بقيامت) جز مردم (شهوت پرست) فاسق هيچ كس هلاك خواهد شد؟.

و: وَ اسْتَمِعْ يَوْمَ يُنادِ الْمُنادِ مِنْ مَكانٍ قَرِيبٍ يَوْمَ يَسْمَعُونَ الصَّيْحَةَ بِالْحَقِّ ذلِكَ يَوْمُ الْخُرُوجِ‌[٢] و بنداى روزى كه منادى حق (اسرافيل) از مكان نزديك مردگان را براى زنده شدن ندا كند، گوش فرا دار (كه هم اكنون بگوش دلت نداى او را بشنوى) روزى كه خلق آن صيحه (اسرافيل) را بحق بشنوند، آن روز هنگام خروج از قبرها است.

يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ ساقٍ وَ يُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ فَلا يَسْتَطِيعُونَ خاشِعَةً أَبْصارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ[٣] روز قيامت را (ياد كنند) كه پرده برداشته مى‌شود در آن از روى امر شديد و دشوار و بزرگى (و آن حساب است) و واقف شدن بر اعمال و جزاء افعال و ظهور سرّها و منكشف گشتن باطنها و برخوردن بر حسنات و سيئات (و با كمال جدّ و جهد بر نجات خود بكوشند و سودى نبرند) و مجرمان تكليف نموده ميشوند بسجود و نميتوانند كرد در حالى كه چشمانشان با خشوع و ترسان است، ذلت و حسرت آنها را فرا گرفته باشد.

و: يَوْمَ تَكُونُ السَّماءُ كَالْمُهْلِ وَ تَكُونُ الْجِبالُ كَالْعِهْنِ وَ لا يَسْئَلُ حَمِيمٌ حَمِيماً

[١]. ٣٥- الاحقاف

[٢]. ٤١- ق

[٣]. ٤٢- ن و القلم