و فرمود حضرت امير ٧ بدرستى كه خداوند بندگان خود را كه بكارهاى ناشايسته مشغولند بكمى ميوه‌ها و بازداشتن بركات و بستن درب خزينهاى نيكوئيها مبتلا مينمايد تا توبه كنند و متنبه شوند و بازگشت نمايند و مرتكب گناه نشوند و پند گيرند و نصيحت پذيرند، و خداوند استغفار و طلب آمرزش را سبب فراوانى روزى و رسيدن برحمت و مهربانى قرار داده چنان كه فرموده است:

اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كانَ غَفَّاراً يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراً وَ يُمْدِدْكُمْ بِأَمْوالٍ وَ بَنِينَ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ جَنَّاتٍ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ أَنْهاراً[١] از خداى خود آمرزش بطلبيد كه او آمرزنده گناهانست، باران را بر شما ميفرستد و شما را بمال بسيار و پسران كمك فرمايد و باغهاى خرّم و نهرهاى جارى بشما عطا نمايد.

پس خداوند رحمت كند مردى را كه توبه كند و بازگشت نمايد و هواى نفس را پامال كند و كردار نيك را شعار خود سازد و لغزشهاى خود را جبران نمايد، بدرستى كه آرزوهاى آدمى مكركننده است و أجل او پوشيده است و شيطان موكل اوست كه بوسيله آرزوها توبه او را تأخير اندازد و جلوه ميدهد بر او معصيت را تا اينكه مرتكب شود و باين وسيله بآمال خود برسد و غافلش ميكند از اينكه نخواهد رسيد، چه حسرت آورنده است غفلت غافلى كه عمر خود را تباه نموده و كشانيده است او را روزگار بشقاوت و بدبختى. پس از خدا درخواست ميكنم كه قرار ندهد ما و شما را از آن كسانى كه نعمت الهى را بيجا صرف ميكنند و كوتاهى‌

[١]. ٩- النوح