ايمنى در دنيا را و خوف و ايمنى در آخرت را زيرا اگر بنده مؤمن ترسيد از من در دنيا ايمن ميگردانم او را در آخرت و هر گاه در دنيا نترسيد (و نافرمانى كرد) بترسانم او را در قيامت، و دليل بر اين مطلب در قرآن كريم زياد است از جمله فرموده: وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى‌ فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى‌[١] هر كسى از حضور در پيشگاه پروردگارش بترسيد (و گناه نكرد) و دورى جست از هواى نفس همانا بهشت منزلگاه هميشگى اوست.

و: وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ جَنَّتانِ‌[٢] و هر كه از مقام قهر و كبريائى خدا بترسد (براى حساب قيامتش و ترك نافرمانى كند) براى او دو باغ در بهشت خواهد بود.

و: إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ[٣] و از (ميان) اصناف بندگان تنها مردمان عالم و دانا مطيع و خدا ترسند (و از معصيت دورى مينمايند) و: وَ أَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ يَتَساءَلُونَ قالُوا إِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِي أَهْلِنا مُشْفِقِينَ فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيْنا وَ وَقانا عَذابَ السَّمُومِ‌[٤] و در بهشت آنها با هم بصحبت رو كرده و از سر گذشت يك ديگر و علت سلامت را پرسش كنند و با هم گويند (خدا را شكر) كه ما از پيش در دنيا ميان اهل و قبيله خود خائف و خدا ترس بوديم و بالنتيجه خداوند ما را از عذاب حفظ نمود.

قالَ رَجُلانِ مِنَ الَّذِينَ يَخافُونَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمَا ادْخُلُوا عَلَيْهِمُ الْبابَ فَإِذا دَخَلْتُمُوهُ فَإِنَّكُمْ غالِبُونَ‌[٥] دو نفر مرد خدا ترسى (يوشع و كالب) كه مورد لطف خدا بودند، گفتند اى بنى اسرائيل بر آنها از درب‌

[١]. ٣٩- النازعات

[٢]. ٤٦- الرحمن

[٣]. ٢٥- الفاطر

[٤]. ٢٤- الطور

[٥]. ٢٢- المائده