وَ إِنْ تَدْعُ مُثْقَلَةٌ إِلى‌ حِمْلِها لا يُحْمَلْ مِنْهُ شَيْ‌ءٌ وَ لَوْ كانَ ذا قُرْبى‌[١] آنكه بارش سنگين است اگر ديگرى را هر چند خويش باشد مانند پدر و فرزند و مادر و اولاد كمك بر سبك بارى خود طلبد ابدا بارى از دوشش بر ندارد، زيرا هر كسى مشغول بخودش ميباشد و وا نفسا وا نفسا گويد.

همچنان كه ميفرمايد حضرت احديت: يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ وَ أُمِّهِ وَ أَبِيهِ وَ صاحِبَتِهِ وَ بَنِيهِ لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ‌[٢] آن روز كه از وحشت و هولناكى هر كس از برادرش و مادر و پدرش و زن و از هم صحبت و فرزندش ميگريزد و در آن روز هر كسى چنان گرفتار كار خود است و مشغول و سرگرم آنست كه بديگرى نتواند پرداخت.

و فرمود حضرت رسول ٦ خبر داد مرا جبرئيل كه در روز قيامت خداوند امر فرمايد بموكلين جهنم اينكه جهنم را بمحشر آورند، پس هفتاد هزار ملك جهنم را ميكشند و مى‌آورند در حالى كه شعله ميكشد و زبانه آتش بالا ميرود و مردم حرارت آن را از يكماه راه كه اسب سوار برود احساس ميكنند، پس در آن وقت پيغمبران و اوصياء آنها و شهيدان في سبيل اللَّه همه بزانو در آيند و تمامى مردم برو در افتند و هر يك از آنها وا نفسا وا نفسا گويد مگر تو اى پيغمبر كه بايستى و بگوئى:

يا رب نجنى و ذريتى و شيعتى و محب ذريتى، خدايا نجات بده مرا و فرزندان مرا (سادات) و شيعيان و دوستداران فرزندان مرا، و بخواهى‌

[١]. ١٩- الفاطر

[٢]. ٣٤- عبس