آنهائى كه (بآخرت معتقد نشدند و) بلقاء ما دل نبسته و اميدوار نيستند و بزندگى حيوانى پست دنيا دلخوش و دلبسته‌اند و آنهائى كه از آيات و نشانهاى ما غافلند، هم اينان هستند كه عاقبت بسبب كردار زشت خود كه مرتكب ميشوند در آتش دوزخ مأوى گيرند.

إِنَّما مَثَلُ الْحَياةِ الدُّنْيا كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَ الْأَنْعامُ حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها وَ ازَّيَّنَتْ وَ ظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها أَتاها أَمْرُنا لَيْلًا أَوْ نَهاراً فَجَعَلْناها حَصِيداً كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ‌[١] جز اين نيست كه زندگانى دنيا شبيه به آبى ماند كه از آسمان فرو ميفرستيم تا بآن باران انواع مختلف گياه زمين از آنچه آدميان و حيوانات تغذيه كنند برويد، تا آنگاه كه زمين از خرمى و سبزى بخود زيور بسته و آرايش كرده و مردمش خود را بر آن قادر و متصرف پندارند، ناگهان فرمان ما بشب يا روز در رسد و آن همه زيور زمين را درو كند و چنان خشك شود كه گوئى ديروز در آن هيچ نبوده (اين حقيقت حال فناى دنيا است) اين گونه خدا آياتش را روشن بر اهل تفكر بيان ميفرمايد.

مَنْ كانَ يُرِيدُ الْعاجِلَةَ عَجَّلْنا لَهُ فِيها ما نَشاءُ لِمَنْ نُرِيدُ ثُمَّ جَعَلْنا لَهُ جَهَنَّمَ يَصْلاها مَذْمُوماً مَدْحُوراً وَ مَنْ أَرادَ الْآخِرَةَ وَ سَعى‌ لَها سَعْيَها وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ كانَ سَعْيُهُمْ مَشْكُوراً[٢] هر كس بسعى و كوشش خود متاع عاجل (و لذات فانى دنيا) را طالب است متاع دنيا را باو ميدهيم (ليكن) بهر كه خواهيم و هر چه مشيت ازلى ما باشد، سپس در عالم آخرت دوزخ را نصيب او كنيم كه با نكوهش و مردودى بجهنم در آيد، و كسانى كه‌

[١]. ٢٤- يونس

[٢]. ١٨- الاسراء