(چنين گويد مؤلف اين كتاب كه) اى برادر طول بده سكوت را، و خاموشى را شعار خود نما، و بسيار باشد فكر تو (براى آخرت) و عمل كن بمواعظ، و كم گردان خنده خود را، و پشيمان باش بر گناهانت تا آنكه بوده باشى نزد خداوند آبرومند و پسنديده.

و فرمود پيغمبر ٦ شبى كه مرا بمعراج بردند جماعتى را ديدم كه لبهاى آنها را بمقراض‌هاى آتشين مقراض ميكردند و سپس آنها را در آتش ميانداختند گفتم اى جبرئيل كيانند اينها؟ گفت خطباى امت تو هستند كه امر مينمايند مردم را بخوبى و فراموش ميكنند خود را با اينكه كتاب خدا (قرآن) را ميخوانند.

و گفته‌اند بعضى از بزرگان كه عالم طبيب است و دنيا درد است زمانى كه ديدى طبيبى را كه ميكشاند درد را بسوى خود پس متهم بدان او را در علم و دورى بكن از او و بدان كه ناصح نيست و اعتماد بگفتارش منما (زيرا خود گمراهست و گمراه نميتواند ديگرى را نجات دهد).

و فرمود رسول خدا ٦ طلب نكنيد علم را بجهت فخر و مباهات نمودن بعلما و نه براى آنكه مجادله نمائيد با سفيهان، و نه براى خود نمائى در مجالس و نه براى توجه مردم بشما كه رياست بر آنها داشته باشيد پس كسى كه چنين كند در آتش است و روز قيامت علم او حجت خواهد بود بر او، و لكن طلب نمائيد علم را (براى عمل كردن و زياد شدن معرفت شما بخداوند) و ياد دهيد ديگران را.