يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتاتاً لِيُرَوْا أَعْمالَهُمْ فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ‌[٢] در روز قيامت مردم از قبرها پراكنده بيرون آيند تا پاداش نيك و بد اعمال خود را (با حساب و ميزان حق) به بينند، پس در آن روز هر كس بقدر ذره‌ئى كار نيكى كرده (پاداش) آن را خواهد ديد و هر كس بقدر ذره‌ئى كار زشتى مرتكب شده آنهم بكيفرش خواهد رسيد و: يَوْمَ لا يُغْنِي مَوْلًى عَنْ مَوْلًى شَيْئاً وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ‌[٣] روزى كه هيچ حمايت خويش و يار و ياور كسى را از عذاب نرهاند، واحدى را نصرت نكنند.

يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ وَ أُمِّهِ وَ أَبِيهِ وَ صاحِبَتِهِ وَ بَنِيهِ لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ‌[٤] آن روز كه (از وحشت و هولناكى) هر كسى از برادرش ميگريزد (بلكه) هم از مادر و پدر و از زن و فرزندش (گريزانست) و در آن روز هر كسى چنان گرفتار شأن و كار خود است كه بهيچ كس نتواند پرداخت. و: يَوْمَ تَأْتِي كُلُّ نَفْسٍ تُجادِلُ عَنْ نَفْسِها وَ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ‌[٥] ياد كن آن روزى را كه هر كسى براى رفع عذاب از خود بجدل و دفاع برخيزد، و هر كسى را بجزاى عمل (نيك و بد) او كاملا ميرسانند و بر آنها ستم نميكنند:

و: يوم ينظر المرء ما قدّمت يداه و يقول الكافر يا ليتنى كنت ترابا[٦] روزى كه هر كسى هر چه (از نيك و بد) كرده در پيش روى خود

[١]. ١٠٢- آل عمران

[٢]. ٦- الزلزال

[٣]. ٤١- الدخان

[٤]. ٣٤- عبس

[٥]. ١١٢- النحل

[٦]. ٤١- عم