خداى سبحان فرمايد اى ملائكه‌ها شاهد باشيد كه آنان را عفو كردم و بخشيدم و ايمن نمودم آنها را از آتش خود، و واجب كردم بر آنها بهشت را، پس گويند خدايا تو ميدانى كه ميان آنها جمعى هستند كه ذكر تو را نميگويند و بياد تو نيستند، فرمايد: بواسطه مجالست آنها با ذاكرين عفو مينمايم ايشان را زيرا شقى نميگردد كسى كه با ذاكرين بنشيند.

و روايت شده از يكى از صلحا كه گفت شبى خوابيده بودم ناگاه شنيدم از هاتفى كه مى‌گفت آيا ميخوابند بندگان و حال آنكه خداى تعالى تقسيم مى‌فرمايد بين بندگان و دوستان خود بهشت رضوان را پس هر كه بخواهد آن را شب طولانى را بخواب كوتاه نمى‌كند.

نقل است از كعب الاحبار كه گفت: نوشته است در تورية: اى موسى هر كه مرا دوست ميدارد فراموش نمى‌كند مرا، و هر كه اميدوار است برحمت و نعمت من الحاح در سؤال مينمايد: اى موسى (نه آنكه گوئى من غافلم از بندگان خود تا اينكه سؤال نمايند تا بآنها عطا كنم) هيچ گاه از بندگان خود غافل نيستم و از احوال آنها بى‌اطلاع نيستم، و ليكن دوست ميدارم اينكه بشنوند ملائكه ضجه بندگانم را و الحاح آنها را در دعا، و به بينند چگونه آدميان بمن تقرب مى‌جويند و من آنها را حفظ مى‌كنم، اى موسى بگو ببنى اسرائيل كه پيرو هواى نفس نشوند كه نعمت از آنها سلب گردد، و غافل از ياد من نشوند كه نعمت از ايشان بازداشته شود و ذليل و خوار گردند، و الحاح در دعا نمايند تا اينكه مستجاب كنم و گوارا نمايم بر آنها زيادى نعمت را بعافيت.

و روايت شده در تفسير آيه: اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقاتِهِ‌[١] بترسيد از

[١]. ٩٧- آل عمران