بگويم، عرض كردم آرى، فرمود: سخت‌تر از آن آن كسى است كه عيب‌جوئى مؤمن نمايد در گفتار و كردارش، پس از آن بمن فرمود پيش بيا، چون پيش رفتم فرمود: ايمان بخداى يكتا و برسول او و بولايت ما اهل بيت نياورده كسى كه بيايد مؤمنى بنزد او براى حاجتى پس گشاده‌روئى نكند و اگر ميتواند حاجت او را بر آورد بر نياورد و اگر قرض بخواهد باو ندهد، و اگر ميدانستند مردم كه مؤمن چه مقامى نزد خدا دارد هر آينه براى تعظيمش گردن خم مينمودند، بدرستى كه خداوند اسم مؤمن را از اسم خود المؤمن مشتق فرموده بجهت شرافت و تكريم او، همانا مؤمن در قيامت شفاعت ميكند و امان از عذاب ميدهد بگناهكاران پس خداوند شفاعت او را مى‌پذيرد و امان او را قبول ميكند.

و مرويست كه خداى تعالى فرموده هر كه اذيت كند مؤمنى را يا او را بترساند پس كمر محاربه با من بسته است و با من جنگ نموده.

منقول است كه حضرت عيسى (ع) فرمود بحواريّين: اى گروه حواريين خود را دوست خدا كنيد بدشمن داشتن اهل معاصى را و نزديك نمائيد خود را بخداوند بدورى نمودن از آنها، و اگر خواستيد با مردم همنشينى كنيد با كسانى بنشينيد كه شما را باعمال خير واميدارند، و ديدن آنها خدا را بياد شما مى‌آورد، و راغب مينمايد شما را بآخرت.

و فرمود حضرت امير المؤمنين ٧ بابى ذر (ره) اى ابا ذر ملزم كن قلب خود را بفكر نمودن (در آثار صنع الهى و امور آخرت) و زبان خود را بذكر گفتن، و جسد خود را بعبادت كردن، و چشمان خود را بگريه كردن از خوف الهى، و بيشتر اوقات در مسجد باش بدرستى كه اهل مسجد (روندگان در آن) اهل اللَّه هستند، و بندگان خاص خدا كسانى هستند