و روايت شده كه در قيامت مى‌آورند عالم را، و عمل او را در ميزان ميگذارند، سپس چيزى مانند ابر مى‌آورند و ميگذارند در ميزان اعمال و باو ميگويند: آيا ميدانى اين چيست؟ خواهد گفت نميدانم. گويند اين علميست كه ياد دادى آن را بمردم و عمل كردند بآن بعد از تو.

و فرمود حضرت رسول ٦ كه دنيا ملعونست، و ملعونست كسى كه در او ميباشد مگر سه طايفه اول عالم دوم طالبان علم سوم كسانى كه بياد خدا باشند و زبان ذاكرى داشته باشند.

و روايت شده در ذيل آيه‌ إِنَّ إِبْراهِيمَ كانَ أُمَّةً قانِتاً لِلَّهِ حَنِيفاً وَ لَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ‌[١] همانا ابراهيم (خليل تنها شخص) مطيع و فرمان بردار حق بود كه هرگز بخداى يكتا شرك نياورد، بدرستى كه او ياد ميداد راه خير و خوبى و موعظه و اندرز را.

و روايت شده است كه موعظه كردن سبب حفظ از خطا (در اعمال) است و امان از اذيت (و تعدى مردم بيكديگر) و روشن و پاك‌كننده قلبها است از كثافات معصيت و گمراهى.

و ميفرمايد حضرت امير المؤمنين ٧ زاهدين در دنيا كسانى هستند كه وعظ و پند داده ميشوند پس ميپذيرند آن را، و ترسانيده ميشوند از عذاب قيامت پس حذر ميكنند (از رفتار ناشايسته)، و تعليم داده ميشوند پس عمل ميكنند، و اگر برسد آنها را كمى از مال شكر ميكنند، و اگر فرا گيرد آنها را فقر و فاقه صبر مينمايند، صحابه آن حضرت عرض كردند يا على امر بمعروف نميكنيم ما كسى را تا اينكه عمل بآن كنيم،

[١]. ١١٩- النحل