و فرمود رسول خدا ٦ نيست صدقه و احسانى كه مؤمن بدهد و نزد خداوند نيكو و محبوب باشد مانند موعظه و پند و اندرز كه ياد دهد آن را بمردمان گمراه و پراكنده و على التحقيق نفع بخشنده است خداوند آنها را بوسيله موعظه، و ياد دادن پند و گفتن نصيحت بهتر است از عبادت يك سال.

پس بنا بر اين گوش فرا دار براى شنيدن موعظه‌اى عاقل هوشيار و روى مگردان از ذكر خداوند و غلبه پيدا كن بر هواى نفست و مجاهده با نفس خويشتن كن و فارغ بدار قلب خود را از فكر دنيا، جز اين نيست كه قرار داده شد از براى تو گوش تا جاى دهى در آن حكمت را، و چشم داده شدى تا آنكه عبرت بگيرى از آنچه كه بينى از خلقت آسمانها و زمينها و آنچه كه ما بين آنها است از مخلوقات، و زبان داده شدى براى آنكه شكرگزارى كنى نعمتهاى حق را و ذكر گوئى و حمد نمائى و قرآن بخوانى، و قلبت دادند براى آنكه فكر نمائى با آن (در مصنوعات الهى و توجه نمائى بامور دينى و آخرتى خود).

پس قرار بده شغل خود را در أمر آخرت و چيزهائى كه در آنجا بتو نفع بخشد و همت عالى را در كار آخرت داشته باش براى آنكه سهم تو از دنيا بدون فكر بتو ميرسد و حركتى لازم ندارد.

چنان كه فرموده حضرت امير المؤمنين ٧: پيشى ميگيرند جماعتى بسوى جنات عدن و حال آنكه بيشتر از ديگران نماز خوانده‌اند و روزه گرفته‌اند هنگامى كه بدرب آن رسيدند آنها را ميرانند و مانع ورود آنها ميشوند، پس گوينده گويد آيا نبودند در دنيا نماز گذار و روزه‌گيرنده و حج و عمره‌كننده؟ در آن هنگام از جانب پروردگار ندا