إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٢ - باب اول در ثواب موعظه و نصيحت نمودن است
ميرسد: چرا بودند نمازگزار و روزهگيرنده و حج و عمرهكننده بلكه كسى بيشتر از اينها اين كارها را نميكردند لكن غافل بودند اينها از مواعظ الهى.
سالم[١] از پدرش از رسول خدا ٦ نقل كرده كه فرمود دوستترين مؤمن نزد خدا كسيست كه قرار دهد نفس خود را در طاعت حق سبحانه و نصيحت كند امت پيغمبر خود را و تفكر در عيوب خويشتن نمايد و باصلاح نفس خود پردازد و باحكام الهى كلا عمل كند و بديگران هم ياد دهد.
انس بن مالك گويد كه فرمود رسول خدا ٦ آيا خبر ندهم بشما از سخىترين اسخيا؟ عرض كردند بلى خبر دهيد ما را. فرمود: سخىترين اسخياء پروردگار است و من از تمام اولاد آدم سخىترم و سخىتر از تمام مردم بعد از من كسيست كه ياد گيرد علم باحكام را و بديگران ياد دهد، و هم آن كسيست كه در راه خدا بجنگد و كشته شود.
و فرمود: پيغمبر ٦ هر كه ياد بدهد علم (باحكام الهى) را هر آينه براى اوست اجر كسى كه عمل بآن نموده تا روز قيامت.
و فرمود آن حضرت زمانى كه از دنيا رفت مردى، منقطع و تمام مىشود عمل او مگر از سه چيز: اول صدقه جاريه[٢] كه باقى گذارده باشد. دوم علمى كه بهرهمند شوند بآن مردم (مانند تأليف و تصنيف و ترجمه كتاب). سوم فرزند صالح و شايستهاى كه دعا كند براى او.
[١]. سالم بن معقل غلام ابو حذيفه و آزاد كرده زوجه ابو حذيفه است و از قاريان قرآنست و مقتول در جنگ يمامه است- مترجم.
[٢]. مانند موقوفه و ساختمان مسجد و آب انبار و بيمارستان و امثال ذلك.