إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٤ - باب اول در ثواب موعظه و نصيحت نمودن است
و نهى نميكنيم كسى را مگر آنكه باز داريم خودمان را از آن. فرمود:
اين چنين نباشيد بلكه امر بمعروف بنمائيد اگر چه بتمام اوامر عمل نميكنيد، و نهى از منكر كنيد اگر چه خودتان را باز نميداريد از تمام آن و فرمود آن حضرت سختترين مردم در قيامت از جهت حسرت و پشيمانى و عذاب كسانى هستند كه علمى را ياد بگيرند و از آن نفع نبرند (و عمل بعلم خود ننمايند).
و فرمود ياد بگيريد (از واجب و مستحب) هر چه را كه ميخواهيد بشرط آنكه عمل كنيد، زيرا نفع نميبريد از آن علم مگر اينكه عمل نمائيد بدرستى كه علما (ى حقيقى آنهائى هستند كه) همتشان عمل است و همت نادانان فقط بگفتار است بدون عمل.
فرمود نبى اكرم ٦ كه خداى تعالى وحى فرمود بيكى از پيغمبران كه بگو بكسانى كه دانش ميجويند براى غير دين و ياد ميگيرند براى غير عمل و طلب ميكنند دنيا را و نظر بآخرت ندارند، و ميپوشند پوست گوسفندان را براى خود نمائى و حال آنكه دلهاى آنها مانند دل گرگ است، و زبان آنها شيرينتر است از عسل (كه سخن را نيكو ادا ميكنند) و عمل آنها تلختر است از هر تلخى، آيا بمن مكر و خدعه ميكنند و بمن مغرور ميشوند و بدين من استهزاء مينمايند: و نميدانند كه براى آنها آزمايشى هست، هر آينه آنچنان آنها را امتحان كنم كه حكيمان و دانايان ايشان حيران و سرگردان بمانند.
و فرمود آن حضرت كسى كه عالم باشد و عمل ننمايد بعلم خود مانند چراغى است كه خود را ميسوزاند و روشنى ميدهد ديگران را، عالم آن كسيست كه فراركننده باشد از دنيا نه آنكه ميل بدنيا نمايد،