عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٥٩ - عزلت از ديدگاه عارفان

بدان كه طالب كمال را بعد از حصول استعداد، ازالت موانع واجب باشد، صاحب خلوت بايد كه موضعى اختيار كند كه آنجا از محسوسات ظاهر و باطن، شاغلى نباشد و قواى حيوانى را مرتاض گرداند و از افكار مجازى به كلى اعراض كند و آن فكرهايى بود كه غايات آن راجع به مصالح معاش و معاد باشد و مصالح معاش، امور فانى باشد «نه آنچه ضرورت دارد و به آن نياز هست» و مصالح معاد، امورى باشد كه غايات آن حصول لذات باقى باشد نفس طالب را.

و بعد از زوال موانع ظاهر و خالى كردن باطن از اشتغال به ما سوى الله بايد كه به همگى همت و جوامع نيت اقبال كند بر ترصد سوانح غيبى و ترقب واردات حقيقى كه آن را تفكر خوانند.

\*\*\*

\*\*\*

هر كه را از تنهايى وحشت و به خلق انس بود، از سلامت دور است، از روزگار آدم تا كنون هيچ فتنه ظاهر نشد، مگر به سبب آميختن با خلق و از آن وقت، باز تا امروز هيچ كس سلامت نيافت، مگر آن كه از اختلاط كناره گرفت.

و چون در خلوت با حق باشى، دل از وساوس در تفكر نگه دار و اگر ترسى از خداى ترس و اميد بدو دار و پناه از او بدو آر؛ كه هر كه عزلت گزيند و در عزلت به‌

[١] -عطار نيشابورى.