عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٩٢ - مسجد خيف
|
تا چون خليل الله شوى در محفل خاص |
بعد از طواف هفت شوط حكم يزدان |
|
|
سعى صفا و مروه مشتاقانه كردى |
با هروله ذكر و دعا مستانه كردى |
|
|
وجدى زشوق روى صاحب خانه كردى |
با دوست دست افشان به عالم پاى كوبان |
|
ركن مستجار
|
رفتى به ركن مستجار و دامن يار |
بگرفتى آنجا با فغان و ناله زار |
|
|
از دل برون كردى دو عالم را به يك بار |
تا دل شود عرش خداى فرد سبحان |
|
|
جان از صفا آيينه جانان نمودى |
دل از وفا خلوتگه سبحان نمودى |
|
|
بر نفس كافر عرضه ايمان نمودى |
دل ساختى آيينه حق كعبه جان |
|
دخول به كعبه
|
در كعبه بشكستى بت نفس و هوا را |
بگزيدى از جان طاعت و عشق خدا را |
|
|
بگرفتى آنجا عزم تسليم و رضا را |
تا يار بنوازد تو را در باغ رضوان |
|
|
از كعبه جسم آمدى در كعبه دل |
چون عاشقان كردى به كوى دوست منزل |
|
|
آيينه دل گشت با رويش مقابل |
تا سازدت حسن ازل چون ماه كنعان |
|
وداع بيت الله الحرام
|
وقت وداع خانه صاحب خانه ديدى |
وزديده جان طلعت جانانه ديدى |
|
|
در بحر عشق آن گوهر يك دانه ديدى |
عهدش دگر مشكن به مشكين موىجانان |
|
مسجد خيف
|
در مسجد خيف وصال يار رفتى |
از خوف حق با ديده خونبار رفتى |
|