عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٤٦ - قرآن و عزلت

مؤمنى كه گمنام باشد، گمنامى‌اش به اين باشد كه اگر در مجلسى حاضر شود او را نشناسند و اگر غايب گردد او را نجويند، چنين مؤمنانى در راه خدا چراغ‌هاى هدايتند و در شب تاريك زندگى، نشان‌هاى سير و حركت به سوى صراط قويم، اينان در بين مردم با فساد و سخن‌چينى زندگى نمى‌كنند و اسرار و عيوب بندگان را فاش نمى‌نمايند، حق تعالى درهاى رحمتش را به روى آنان مى‌گشايد و عقوبت و رنج را از آنان برمى‌دارد.

قرآن و عزلت‌

كتاب الهى كه مبين تمام حقايق و بازگوكننده واقعيت‌هاى اصيل است در مسئله اعتزال و گوشه‌گيرى از قومى كه انسان قدرت بر هدايت آنان را ندارد و بودن در بين آنان جز ضرر و خسارت براى انسان چيزى ندارد و كناره‌گيرى از آن قوم، تثبيت هدايت انسان و گاهى تأمين نيرو براى نجات قوم به وقت بازگشتن از مقام عزلت است، مى‌فرمايد:

[و إذ اعتزلتموهم و ما يعبدون إلا الله فأووا إلى الكهف ينشر لكم ربكم من رحمته و يهيئ لكم من أمركم مرفقا][١].

و [پس از مشورت و گفتگو با يكديگر چنين گفتند:] اكنون كه از آنان و آنچه غير خدا مى‌پرستند، كناره گرفته‌ايد، پس به اين غار پناه گيريد تا پروردگارتان از رحمتش بر شما بگستراند و در كارتان آسايش و آسانى فراهم آورد.

اين بزرگواران براى نجات دين خود، از شر نابكاران از قوم خود كناره گرفتند و بر اساس جمله آخر آيه در اين اميد بودند كه در سنگر عزلت علاوه بر حفظ سلامت‌

[١] -كهف( ١٨): ١٦.