عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٨٣ - حج امام مجتبى

حج امام مجتبى ٧‌

حضرت امام حسن مجتبى ٧ در سفرهاى حج خود كه بيست و پنج مرتبه بود، خاكسارانه پياده راه مى‌پيمود و اين پياده‌روى نه از راه نداشتن مال سوارى بوده و نه از دريغ و مضايقه از بذل مال در راه آن، بلكه دستور مى‌دادند مركب‌هاى سوارى را جلو جلو يدك مى‌كشيده‌اند و خود براى تواضع پياده مى‌رفتند، حتى آن قدر يدكى‌ها زياد بود كه موكب خيل باعظمت مى‌نمود و آن قدر در شخص خواجه تواضع بود كه خاكسارانه مى‌نمود.

به احترام حضرت امام حسن ٧ برادر عظيم القدرش امام حسين ٧ هم پياده مى‌شد، حسنين ٨ براى تواضع و درك ثواب پياده به راه مى‌رفتند ولى مركب‌هاى آنان كه يدك كشيده مى‌شد جلو جلو مى‌رفت همين كه خلايق مى‌ديدند كه حسنين ٨ از عقب موكب قدم مى‌زدند آن ها هم پياده مى‌شدند.

آرى، هر كس معرفتش به صاحب اين بيت بيشتر باشد تواضع و انكسارش و خشوع و خاكساريش نسبت به صاحب بيت بيشتر و عشق و علاقه‌اش به محبوب عالم وافرتر و كامل‌تر است.

اينگونه انسان است كه از او جز او نمى‌خواهد و از وى جز وى نمى‌طلبد و همين انسان است كه با رسيدن به بيت از بيت چشم پوشيده و نگران صاحب بيت مى‌شود و با زبان حال و اشك‌ريزان به محضر محبوب و معشوق خود عرضه مى‌دارد: