عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٥٥ - روايات و عزلت

بر فضاى زندگى حاكم بودند و ابراهيم با آنان در هيچ موردى خط مشترك نداشت.

كناره‌گيرى كرد تا درس كناره‌گيرى را به همه پاكان و موحدان بدهد و به مؤمنان اين پيام را برساند كه اگر قدرت سرنگونى طاغوت را نداشتيد، از آنان كناره‌گيرى كنيد تا وسايل كوبيدن آنان براى شما فراهم آيد، ابراهيم گفت:

من از شما و بتانى كه به جاى معبود حق مى‌پرستيد، دورى مى‌گزينم و خداى يكتا را مى‌خوانم اميدوارم كه از پيشگاه رحمتش محروم نشوم.

چون ابراهيم از آن قوم و بت‌هايى كه مى‌پرستيدند، دورى جست و گوشه گرفت و مخالفت همه جانبه خود را عملا اعلام كرد، خداوند بزرگ به لطف و رحمتش، اسحاق و يعقوب را به او عنايت كرد و اسحاق و يعقوب را شرف نبوت بخشيد.

روايات و عزلت‌

هم چنان كه در مقدمه روايت اشاره شد، عزلت در اسلام به معناى جدايى و كناره‌گيرى از فاسدان و ناپاكان است، براى اين كه انسان بتواند از اثرگيرى و رنگ‌پذيرى از آنان در امان بماند و تا بتواند تا ريشه‌كن كردن فساد فاسدان حركت كند.

در عزلت به اين مفهوم روايات مهمى وارد شده كه لازم است به قسمتى از آن ها اشاره شود.

امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

به يكى از انبياى بنى اسرائيل وحى شد: اگر لقاى مرا در فرداى قيامت در حظيره قدس دوست دارى، در دنيا تنها، غريب، غصه دار و وحشت‌زده از مردم باش، همانند پرنده‌اى تنها كه در سرزمين بى‌آب و علف پر مى‌زند و از سر درختان مى‌خورد و از آب چشمه‌ها مى‌آشامد و چون شب مى‌رسد به لانه تنهايى مى‌رود