عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٦٨ - شيعه واقعى

به خدا قسم كه اميرالمؤمنين را ديدم كه در محراب ايستاده، نزد پروردگار خود تضرع و استغاثه مى‌كرد، مانند كسى كه او را مار گزيده باشد و مى‌گريست، مانند كسى كه مصيبت عظيمى به او رسيده باشد و گويا در گوش من است كه مكرر مى‌فرمود:

آه، آه، از كمى توشه و طول سفر و وحشت و تنهايى؛ آه، آه از عظمت شدت اهوالى كه ناچار بايد وارد آن ها شد[١].

احوال ائمه و انبيا : در ساير كتب والسنه اخبار مشهور است و خلاصه آن ها در «مفتاح الجنان» مذكور است، پس تو خود را نزد خدا عزيزتر و گرامى‌تر مى‌دانى؟

شيعه واقعى‌

از خدا بترس و بر خود رحم كن و جزم بدان كه اگر به راستى از شيعيان بودى عمل مى‌كردى و فرامين اولياى خدا را به كار مى‌بستى و از كردار دشمنان اجتناب مى‌نمودى، امروز اسم دوستى ايشان، تو را از اصرار بر افعال شنيعه و شركت با دشمنان ايشان در اعمال فضيحه باز نداشت، پس در حفظ از چنان فزع اكبر و هول گيرو دار محشر و رفاقت و شراكت عاصيان ايشان در روز جزا كه لازمه هر عمل خطايى است، چگونه خاطر جمع مى‌توان شد؟

از اين جهت حضرت امام باقر ٧ بنا به نقل «اصول كافى» در باب تقوا مى‌فرمايد:

[١] -نهج البلاغة: حكمت ٧٧؛ المناقب: ٢/ ١٠٣؛ بحار الأنوار: ٧٠/ ١٢٨، باب ١٢٢، حديث ١٣٣.