عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٥٨ - مقام امامت ابراهيم

اگر مجسمه امام ساخته شود، چنان كه براى باقى و زنده داشتن قهرمانان و مفاخر تاريخى و الهام گرفتن از آنان مجسمه مى‌سازند، اين خود راهزنى در حريم توحيد و حق‌پرستى و معنا را زير جسم پنهان داشتن و به صورت گراييدن و به جاهليت و گمراهى برگشتن است كه ابراهيم خود براى درهم شكستن مجسمه‌هاى آن بپا خاست.

بايد ساختمانى بسازد كه با تمام شؤونش خطوط بندگى نسبت به حق را به بندگان بياموزد و صورت امامت و رهبريش را نسبت به انسان‌ها براى هدايت آنان به سوى حق نشان دهد.

اين ساختمان البته بايد ساختمانى باشد ساده و بى‌آلايش و به نام خدا و توحيد و پاك از صورت‌ها و اوهام بشرى و نماياننده فكر و انديشه و ابتلائات ابراهيم امام و پيشرو.

و برخداست كه چنين ساختمانى را با تمام شؤونش حفظ فرمايد و تا برپا بودن نظام عالم محافظت كند كه با نماياندن صورت و نقشه امامت آن پيشواى موحدان، حجت بر بندگانش تمام باشد، چنانچه كلمات را بر خود ابراهيم تمام كرد و چنين ساختمان بى‌آلايشى بر بسيط خاك براى ابد برپا نمى‌شود و خطوط عالى بندگى را نشان نمى‌دهد مگر به دستور و عنايت مقام بلند ربوبى باشد.

[و عهدنا إلى إبراهيم و إسماعيل‌][١].

و به ابراهيم و اسماعيل سفارش كرديم.

چون ابراهيم و اسماعيل حريم فكر و نفس خود را از آلودگى‌هاى دنياى غبارآلود آن روز و از شرك و اوهام و گناه و پليدى‌ها پاك و بركنار داشتند و توحيد

[١] -بقره( ٢): ١٢٥.