عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٤٧ - ٢٥ - حمل اسلحه

و باطن خود باشد و جز جلب عنايت حق و گرفتن عطاى خدا و بيرون آمدن از گناه چيزى در نظر نداشته باشد.

آرى، وقتى مهمان حضرت دوست در لباس احرام يعنى لباس مخصوص مهمانى وارد شد، دندان كشيدن، يا ناخن گرفتن، يا بيرون آوردن خون از بدن، خلاف ادب و وقار و شرايط مهمانى است، مهمان واقعى مهمانى است كه حتى با تمام وجود، چشم از نعمت‌ها برگيرد و فقط نگران صاحب نعمت باشد.

٢٥- حمل اسلحه‌

مسير حج على الخصوص از ميقات تا حرم و تا پايان اعمال و مناسك مسير امن، مسير سلامت و درستى است، منظره‌اى ملكوتى و نمايشى از بهشت جاودانى است.

راهى است كه حتى كندن مو و گرفتن ناخن و بيرون آوردن گياه حرم و بسيارى از برنامه‌ها ممنوع است، چرا كه در اين ميهمانى بايد از هر جهت امنيت كامل برقرار باشد.

در اين مسير هر كس موظف و مكلف به اجراى وظايف الهى و انسانى است، حمل اسلحه در اين مسير، ايمان و اراده است كه بايد عليه دشمن بيدادگر حقايق، شيطان رجيم كه با اشكال مختلفى در زندگى راه دارد به كار گرفته شود.

بالاترين سلاح در اين مسير، دعا است كه در آثار و معارف اسلامى آمده است:

الدعاء سلاح المؤمن‌[١].

دعا و نيايش اسلحه مؤمن است.

[١] -الكافى: ٢/ ٤٦٨، باب أن الدعاء سلاح المؤمن، حديث ١؛ عيون اخبار الرضا: ٢/ ٣٧، باب ٣١، حديث ٩٥؛ بحار الأنوار: ٩٠/ ٢٨٨، باب ١٦، حديث ١.