عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٩٠ - غسل احرام

شوق شهود حضرت دلدار دارى‌

اول زدل نقش سوى الله پاك گردان‌

چون سوى صحراى حجاز عشق رفتى‌

اول به ميقات وفا لبيك گفتى‌

چون بلبل افغان كردى و چون گل شكفتى‌

از شوق روى گلرخى در طرف بستان‌

بايد نخست از جامه عصيان برآيى‌

با جامه طاعت به كوى دلبر آيى‌

بشكست اگر پايت در اين ره با سر آيى‌

تا گام بتوانى زدن در كوى جانان‌

احرام بستى در رهش از جان گذشتى‌

وز دنياى دون در ره ايمان گذشتى‌

از هر چه جز ياد رخ جانان گذشتى‌

كآنجا شوى در باغ حسن دوست مهمان‌

تا مى‌توانى بخشا نوايى بى‌نوا را

بر خلق بگشا درگه صلح و صفا را

از پاى مظلومى بكش خار جفا را

خار جفا بركن درخت عدل بنشان‌

چون در حريم قدس عزت پا نهادى‌

كردى هم از روز لقاى دوست يادى‌

دل زين سفر از مهر خوبان يافت زادى‌

تا ايزدت منزل دهد در بزم خاصان‌

محرم چو گشتى در حريم قدس داور

رفتى در آن درگاه عزت زار و مضطر

شد دامنت گلگون از اشك ديده تر

مقبول آن درگه شده زانعام سلطان‌

چون غسل كردى تن به آب توبه شستى‌

با عاشقان در كوى يار احرام بستى‌

هر عهد بستى غير عهد حق شكستى‌

تا در صف پاكان شوى زين عهد و پيمان‌

شستى تن از زمزم دل از آب محبت‌

در بزم مشتاقان زدى ناب محبت‌[١]