عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٤٦ - شكل زمين و حكمت آن

شكل زمين و حكمت آن‌

شكل زمين، كميت و كيفيت زمين، پستى و بلندى زمين، موجودات زمين همه و همه در راه حيات انسان دركارند.

اگر سطح كره زمين، صاف و هموار مى‌بود، پست و بلندى نداشت، تپه و ماهورى در آن نبود، كوهسار و دره‌هايى در آن يافت نمى‌شد، آب‌هاى باران روى زمين مى‌ماندند و به دريا نمى‌رفتند و در آنجا انبار نمى‌شدند، چرا؟ زيرا در زمين سراشيبى نبود، تا آن ها به سويى روند، جوى شوند، رود گردند، به دريا بريزند.

در اثر ماندن آن بر روى زمين، خاكستان‌هاى زمين به باتلاقى تبديل مى‌گرديد، ديگر جايى براى كشت يافت نمى‌شد، مراتع سرسبز، چمن زارهاى خرم نبود، چرندگان، چراگاهى نمى‌يافتند، در نتيجه بشر، از غذاى نباتى و حيوانى محروم مى‌شد و بشرى در اثر گرسنگى باقى نمى‌ماند.

آب‌هاى باران در سنگستان‌ها كه مى‌ماندند مى‌گنديدند، توليد حشرات سمى مى‌كردند، بوى گند جهان را فرا مى‌گرفت، حشرات زنده‌اى را باقى نمى‌گذاردند، نه نباتى مى‌ماند، نه حيوانى، نه انسانى.

او جهان و جهانيان را به هم بستگى داده، سطح زمين را دندانه‌اى قرار داده، كوه‌ها، دره‌ها، دشت‌ها، پستى‌ها، بلندى‌ها، براى زمين درست كرده، تا خطرى از سوى آب باران، براى زندگان نباشد، تا آن ها به راحتى زيست كنند، تا آن ها به مانند، تا نابود نشوند؛ آيا مهربانى، لطف، دانش، قدرت، از اين بالاتر مى‌شود؟

هفتاد و دو صدم از كره زمين را آب فراگرفته است، آنجا كه درياها و اقيانوس‌ها را تشكيل مى‌دهد.

بيست و هشت صدم از كره زمين خاك و خشكى است كه قاره‌هاى ششگانه‌