عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٥٦ - روايات و عزلت

و از بودن با طيور مى‌پرهيزد، با پروردگارش انس مى‌گيرد و از طيور وحشت مى‌كند[١].

اين تنهايى و غربت و حزن و غصه و وحشت كه در روايت دستور داده شده در برابر بدكاران جامعه است، يعنى آنان كه يك پيامبر ٦ يا يك انسان صالح از هدايت آنان مأيوس است و بودن با آن ها، جز ضرر و خسارت، سودى براى انسان ندارد.

قال أميرالمؤمنين ٧: أيها الناس طوبى لمن لزم بيته وأكل كسرته وبكى على خطيئته وكان من نفسه فى تعب والناس منه فى راحة[٢].

اميرالمؤمنين ٧ فرمود: اى مردم! خوشا به حال كسى كه به خاطر حفظ خود از گناه و گناهكاران كمتر از خانه بيرون مى‌آيد و تكه نان خود را خورده و بر گناهش مى‌گريد، خود را در تمام امور خير به رنج و ناراحتى مى‌اندازد، تا مردم در كنار او راحت بوده از مشكلاتشان برهند.

قال النبى ٦: ثلاث منجيات: تكف لسانك وتبكى على خطيئتك وتلزم بيتك‌[٣].

پيامبر ٦ فرمود: سه چيز باعث نجات است، نگهدارى زبان و گريه بر گناه و كمتر از خانه بيرون آمدن. «كنايه از كمتر رابطه داشتن با كسانى است كه انسان از آنان اثر سوء مى‌گيرد».

عن على ٧ قال: قال عيسى بن مريم: طوبى لمن كان صمته فكرا ونظره عبرا

[١] -الأمالى، صدوق: ١٩٨، المجلس السادس والثلاثون، حديث ٤؛ بحار الأنوار: ٦٧/ ١٠٨، باب ٤٩، حديث ١.

[٢] -نهج البلاغة: خطبه ١٧٦؛ بحار الأنوار: ٦٧/ ١٠٩، باب ٤٩، حديث ٤.

[٣] -الخصال: ١/ ٨٥، حديث ١٣؛ بحار الأنوار: ٦٧/ ١٠٩، باب ٤٩، حديث ٥.