عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٢٦ - تلبيه، شعار بلند ملكوتى

به پيشگاه مقدس او اعلام كنى.

ولى توجه داشته باش كه آمدنت را به صورتى اعلام نمايى كه به صدايت توجه كنند و آمدنت را بپذيرند.

آنجا جاى پرهيزكاران و پاكان است، آنجا جاى پذيرش هر كسى نيست، آنجا ايمان و توبه و عمل صالح و اخلاص وسيله قبولاندن انسان به حضرت يار است.

بدون شك اگر كسى خود را آراسته به اوصاف آسمانى نكرده باشد، ندايش را نشنيده مى‌گيرند و به حركتش نظرى نمى‌كنند و اعمالش را توجه نمى‌نمايند.

«لبيك اللهم لبيك...» آمدنت را در لباس آشنايى و آشتى خبر مى‌دهد، هجرتت را از تمام مفاسد و معايب و آلودگى‌ها و زشتى‌ها اشعار مى‌دهد، آيا همين است؟!

«لبيك اللهم لبيك...» يعنى: نهادم را از تنگناى ظلم و ستم و سركشى، به جهان عدالت و خيرخواهى انتقال مى‌دهم.

در حال گفتن اين جملات، انسان در درون خود به معانى متعددى از پاكى، قدس، خضوع و اجابت به نداى مولايش توجه پيدا كرده، بر خويش مسلم مى‌دارد كه به يكتايى او معترف است و او را در مالكيت و قدرت و فضل و بخشايش و تدبير يگانه مى‌داند.

آرى، اى محبوب من! اى مالك و خالق من! اى معشوق من! ندايت را قبول مى‌كنم، من در آستان مقدست ايستاده‌ام، به فرمانت گوش مى‌دهم، به فرمانبردارى از دستورهايت شتابانم، پيمان تو را بدون ترديد و تغييرى نگه مى‌دارم.

[أ لم أعهد إليكم يا بني آدم أن لا تعبدوا الشيطان‌][١].

[١] -يس( ٣٦): ٦٠.