عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٢٨ - كلام اميرالمؤمنين

لذا در صدد قرار گرفتن در جاذبه عظمت‌ها و كمالات و انسان‌هاى رشد يافته برآمده و مى‌گويد:

انسان چون با طى مراحل معرفت و عبوديت به مقام انس برسد، عظمت و كبريايى در سراسر وجودش محقق مى‌گردد و اوصاف و صفات و اسما حضرت او را در خود و همه عالم به معاينه مى‌نگرد، آن وقت است كه دعا مى‌كند اما دعاى همراه با آداب و شرايط و دعاى بر وفق مصلحت دنيا و آخرت و دعاى بر اساس آگاهى و معرفت كه اين‌گونه دعا دستور داده شده به فرموده حضرت صادق ٧:

[واعرف طرق نجاتك وهلاكك كيلا تدعوالله بشى‌ء عسى فيه هلاكك وأنت تظن أن فيه نجاتك قال الله عزوجل‌ [و يدع الإنسان بالشر دعاءه بالخير و كان الإنسان عجولا][١] وتفكر ماذا تسئل ولماذا تسئل‌]

راه‌هاى نجات و هلاك خود را قبل از دعا، با سير در وادى معرفت بشناس تا خدا را به چيزى كه هلاك تو در آن است و تو گمان مى‌كنى راه نجات توست نخوانى و به دعايى بر عليه خودت برنخيزى.

خداوند مى‌فرمايد: انسان با شوق و رغبتى كه خير خود را مى‌جويد، چه بسا به نادانى با همان شوق و رغبت شر و زيان خود را دعا كند و انسان بسيار بى‌طاقت و شتابكار است.

بنابراين در آنچه از حضرت او مى‌خواهى فكر كن كه مشروع است و فكر كن از جهت مشروع طلب مى‌كنى، مثلا اگر مال يا قدرت يا علم خواستى، تأمل كن كه اين‌ها را از جهت توسعه زندگى و اداى حق مى‌خواهى يا از براى شهوت و شهرت و زورگويى و دنياطلبى؟

[١] -اسراء( ١٧): ١١.